diyar
@marcivert
Ben ve dokunduğum her şey..
bizi ilk seven kişiler, bu sevgiyi oluşturmak için harcadıkları çabaları hep gizlemişlerdir. Onlar bizi sevmiş, ancak bu sevgilerinin karşılığında onlara ilgi göstermenizi beklemişlerdir; üzüntülerini, endişelerini, gereksinimlerini bize söylemekten kaçınmış ve büyük olasılıkla iyi bir sevgili olmasalar bile iyi bir ebeveyn olmak için uğraşmış ve çoğunlukla bunu başarmışlardır. böyle davranarak iyi niyetli olsa da gelecekte bize önemli sorunlar çıkaracak bir yanılsama yaratmış, sevgi ilişkilerinin karşılıklı çaba gerektirdiğini ima etmekten kaçınmışlardır. Yetişkin olduğumuzda kurduğumuz düzgün bir ilişki yürütmek için çocuklukta olduğu gibi kendimiz olmamızın yetmediği, ayrıca çaba harcamamız gerektiğini bize öğretmemişlerdir. Yetişkin çocukken sevilmenin nasıl bir şey olduğunu anımsamaya çalışmaktansa anne babamızın bizi severken harcadığı çabayı, o olağanüstü emeği hayal etmeyi denemeliyiz. Bunu yapabildiğimiz ilişkimizde hangi tarafın neden okları attigini anlar, gerekli önlemlerimizi alıp daha iyi bir ilişki geliştirir ve böylece bu durumun beklenmeyen hediyesi olan daha sık ve duygulu seksi de rahatlıkla yaşayabiliriz.
Reklam
Bir uçağa indirmeyi ya da beyin ameliyatı yapmayı içgüdüsel olarak nasıl bilmiyorsak, ilişki yürütmeyi de kendi kendimize içgüdüsel olarak bilmemiz ve mümkün değildir.
günümüzde bir çok insanın terapi görmeyip zaman içinde deliliğe doğru yol almasının acıklı nedeni tam olarak bu damgalanma korkusudur
oklara hedef olan taraf ise aldığı yaraların farkına varamaz, varlıklarını bile bilmediği uyarıları tedavi etmek için de çaba harcamaz.
Reklam