• Martılar uçsun mavi denizinde,
    Takip etsinler limana varıncaya,
    Liman konak olsun, oltalı balikçıya,kuşa,
    Resimler çekilsin flaşsız, mavi, yeşil yanyana,
    Bir martı, bir deniz, bir kasım bir de kol kola.
    Dalgalar şarkı, çevre tablomuz her tonuyla...
  • Denizimi bırakıp gitti martılar .
  • https://youtu.be/xaHTPUxVknk

    Suskun ve kırık...Sensizlik..rıhtımındayım şimdi.
    Umut kanatları kırık martılar gibi
    Bir ağa takılmış düşlerim gibi
    Hatıralar gözlerimden silinmiş gibi
    ...Bir Düş'müşüm...
    ...Hiç yokmuş gibi..
    ...Bir Ses...
    Giden gitmiştir..diyor.!
    Sessiz çığlıkların sessizliği gibi
    Senli yarınlara...Suskunum..!
    Senli düş'lere...Suskunum..!
    Sustum..."Sen"li olan herşeye...Sustum...
    Suskun ve kırık sensizlik rıhtımındayım şimdi.

    Pervin Y*
  • biz, zaman kırıntıları,
    zaman sinekleri,
    tozlu camlarında günlerin sessiz kanat çırpanlar
    ve lüzumsuz görenler artık
    bu aydınlıkta kendi gölgelerini!
    sanki siyah, simsiyah taşlar içinde
    siyah, simsiyah kovuklarda yaşadık biz,
    sanki hiç görmedik birbirimizi,
    sanki hiç tanışmadık!

    dünya bize öyle kapattı kendisini...

    neye yarar hatırlamak,
    neye yarar bu cılız ışıklı bahçelerde
    hatırlamak geçmiş şeyleri,
    bu beyhude akşam bahçesinde
    kapanırken üstümüze böyle
    zaman çemberi
    hatırlıyor yetmez mi
    güneşe uzanan ellerimiz!

    aynalar sonsuz boşluğa 
    çoktan salıverdi çehremizi,
    yüzüyoruz,
    ipi kopmuş uçurtmalar gibi.
    biz uzak seyircisi bu aydınlık oyunun,
    birdenbire bulanlar içlerinde
    gülüncün sırrını,
    ne kadar benziyoruz şimdi,
    aynı tezgâhtan çıkmış testilere
    bir şey, bir şey kaldırdı bütün ayrılıkları!

    baksak aynalara
    tanır mıyız kendimizi,
    tanır mıyız bu kaskatı
    bu zalim inkârın arasından
    sevdiklerimizi.

    ben zamanı gördüm,
    içimde ve dışımda sessiz çalışıyordu,
    bir mezar böyle kazılırdı ancak,
    yıldırımsız ve baltasız,
    bir orman böyle devrildi!
    ben zamanı gördüm,
    kaç bakışta bozdu hayalimi,
    ve kaç düşüncede!
    ben zamanı gördüm,
    şimşek gibi bir ânın uçurumunda.

    kim tanır bizi şimden sonra,
    aydınlığı kıt gecemize
    misafir olanlardan başka;
    kuru tahta üstünde bizimle
    paylaşanlar günlerimizi
    ve benim gözlerimle bakanlar güneşe
    ancak tanır bizi
    mor çemberlerin uçuştuğu akşam sularından!
    akşamın tek bir ağaç gibi
    dal budak saldığı sular
    çocukluk rüyalarının bahçesi!
    sakın kimse el sürmesin dallara,
    yapraklar, meyvalar olduğu gibi kalsın
    benim uykum boyunca!

    ben zamanı gördüm,
    devrilmiş sütunları arasından
    çok eski bir sarayın
    alnında mor salkımlar vardı
    ve ilâhlar kadar güzeldi.
    uçmak için kanatlanmayı bekleyen
    yavru kuş gibi doğduğu kayada
    ben zamanı gördüm
    çırpınırken avuçlarımda.

    bak martılar kanat çırpıyor sana
    bir rüyadan kopmuş gibi bembeyaz
    yelkovan kuşları yalıyor suyu,
    sen ki bakışından yumuşak bir yaz
    gülümser en yeşil gecesinden
    ve sesin durmadan, durmadan örer,
    yıldız yosunu bir uykuyu...
    bak, martılar kanat çırpıyor sana.

    süzülen yelkenler var enginde,
    dalgalar var, güneş var.
    güneş ayna ayna, güneş pul pul
    güneş saçlarınla oynar
    omzundan tutar giydirir seni,
    sırtında tül olur belinde kemer
    boynunda inci
    ve dişlerinin zâlim çocuk sevinci
    birden tanrılaşırsın genç adımlarında
    mevsimler önünde çözer yükünü
    bahçeler yığılır eteklerine!
    rüya ile
    hayal arasında
    hayal ile
    hakikat arasında
    yalnız sen varsın!
    gece ile
    gündüz arasında
    güneşle
    göz arasında
    yalnız sen varsın!

    niçin sen yaratmadın bu dünyayı?
    ellerinin mesut işaretlerinden
    daha güzel doğardı eşya!
    daha zengin olurdu aydınlık
    kendi karanlığından çağırsaydı sesin,
    sular başka türlü akardı
    sert kayalardan göklere doğru
    büyük, mavi, aydınlık sular!

    eğilme sakın üstüne
    kendi yeşilinde boğulmuş havuzların,
    ve bırakma saçlarını tarasın rüzgâr,
    durmadan çukurlaşan bu aynada!
    bilinmez hangi uzaklara götürür seni
    dudak dudağa öpüştüğün hayal!
    sokma güneşle arana,
    imkânsızın parıltısını!
    ve tanımadan, hiç tanımadan sev insanları!
    değişmenin ebedî olduğu yerde
    güzeldir hayat!

    ne kadar uzak, uzak
    yollardan gelir bize
    ve çok yabancı bir şey gibi sevinçlerimiz,
    keder durmadan çiçek açar içimizde.
    ne çıkar unuttuk hepsini!

    biz ki boş yere gerilmişiz anladık artık,
    yıldızların amansız çarkına
    ve boş yere sızlamış kemiklerimiz,
    bilmiyoruz şimdi, mevsim yaz mı, bahar mı
    bahçelerde hâlâ güller açar mı,
    bilmiyoruz, kadınlar, kızlar,
    şarkılar masallar var mı?
    gece ile gündüz,
    acıdan kaskatı kesilmiş yüz,
    uykusuzluktan harap göz, 
    öpüşen dudaklar,
    çözülmeye razı olmayan eller var mı?
    ayrılık var mı gurbet var mı?
    biz beyhude yere gecikenler,
    çoktan bitmiş bir yolun ucunda
    bilmiyoruz şimdi ıssız gecede
    ne yapar ne eder,
    gidip de gelmeyenler,
    beyhude bekleyenler!
    biz ayın çıplak arsasında
    savrulan zaman kırıntıları

    nerden bilelim bunları

    Tanpınar ⚘
  • Gün olur alir basimi giderim.
    Denizden yeni cikmis aglarin kokusunda.
    Su ada senin, bu ada benim.
    Yelkovan kuslarin pesi sira.


    Dünyalar vardir düsünemezsiniz.
    Cicekler vardir gürültüyle acar.
    Gürültüyle cikar duman topraktan.


    Hele martilar, hele martilar.
    Her bir tüylerinde ayri telas.



    Gün olur basima kadar mavi.
    Gün olur basima kadar günes.
    Gün olur deli gibi..

    ORHAN VELI....
  • İnsan martıları kıskanmıyor değil. Bir ayı çalışarak doldurup banka hesabımızda bir miktar para karşılığında ömrümüzü tüketirken her yıl bir sürü ülkeyi gezen soğuk yerlerden kaçıp sıcak sahillere uçan martılar kadar özgür olabiliyor muyuz?
  • https://youtu.be/M6bdesszD4M
    Siyah pelerinli gece;
    Kelebek ömürlü düşleri içine çekti...
    Uyuma eğilimli tüm çiçekler gecenin siyah pelerinini ,
    En iyi yorgan bellediğinden beri;
    Akşamsefaları , kumruların peşinden ağlamaklı...
    Martılar uçmayı bilmez oldular; gece yolculuklarında..
    Kök salmış tüm çınarlar dertlerin elenmiş toprağına; göçüp gittiler...
    Ki
    İzlerini silecek tarih acımasızca, satır aralıklarında eskimiş sahifelerin...
    Halâ Azrail can alma derdinde, ya aldıkları?...
    Her şeyden habersiz;
    Sek sek oyununda mahallenin tüm çocukları...
    "Onlar" da kalmış çocuklar,
    "Onlar" ki sonun başlangıcı...
    Ve çocukluklar ...
    Çocukluklar bile; çocukça değil, zar atımlık!
    Hep yek atıyorsan çocuk bile değilsin, dubara sonrası ne âlâ....
    İşte yine yeniden,
    Başa sarmış, bozuk plak sevmeler...
    Siyah pelerinli , kimseye görünmeden beyazını kapmış ,
    Çıplak masumiyet,
    Çıplak masumiyet,
    Masumiyet çıplak!...
    Gelme sokağıma,
    Geçme sokağımdan diyerek dilenen dilenciler var etrafta,
    Ne tuhaf!
    Ki sokakta, tarçın kokulu akşamları gizlerdi; Arnavut kaldırımları.
    Simitçiler köşe başlarında, mavi yağlıboyalı simitçi yazıları, üç tekerlekli arabalarında...
    Ve uzun simitçi çığırtkanlığı, günümüze değin süregelen;
    Daima pamuk şekerciyi kaçırdı, yaşantımızdan...
    Düşlerimizden, düşlerimizden...
    Geceden gündüze düşlerimizden