Çağrı İnci
@martinscount
there's a bluebird in my heart that wants to get out
Öğrenci
Lisans
Ankara
Ankara
3 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Goethe'nin haklı olduğu anlamda; sürekli yaşam umut demektir. Ölüm, seçme şansının yok olmasıdır. Seçme hakkının kısıtlandığı oranda ölüme yaklaşırız. En korkuncu da yaşam tümüyle bizden alınmaksızın umutların kesilmesidir.
Dayanıksız, ölümlü, her şeye karşı duyarlı görünmemize karşın kan dökme ve kıyıma kendimizi kolaylıkla alıştırmıșızdır. Hepimiz bir akım peşinde, bu kıyıma göz yuman kişileriz ve yine de kurbanlara pek az acırız. Bu savaşla birlikte gelmiş değildir, savaş hiç başlamamışken biz zaten buyduk. Ne var ki, şimdi daha belirgin. Gözümüzün önünde göçüp giden insanlara kılımız bile kıpırdamaz. Bizim için acı çekmiş bile olsalar, kurban onlar değil biz bile olsak.
Fiziksel acı duymak, yaşadığımızı anlamamıza yardım eder. Öte yandan yaşama sarılmak, yaşamı sürdürmek için bizi kışkırtacak olayları arar, ortam hazırlar ve tekdüze, kaygusuz, önemsiz yaşamaktansa utanç ya da acı duymayı yeğ tutarız.
...fakat benim için günlerin hiçbir özelliği kalmadığı bir gerçek. Eskiden yemek günü, çamaşır günü, olaylar başlatan günler, olaylar bitiren günler vardı, fakat artık birinin diğerinden hiçbir farkı yok. Hepsi birbirinin aynı. Öyle ki, salı gününü cumartesi gününden ayırt edecek hiçbir şey yok. Gazeteye dikkatli bakmadığım zaman hangi günde olduğumu bilmiyorum bile. Eğer cuma gününde olduğumuzu zannediyorsam ve perşembe olduğunu öğrenirsem bir gün kazanmaktan pek büyük bir sevinç de duymuyorum artık.