kendisinin ve daha bir dolu insanın yaşamaya neden devam ettiğini hep merak etmşti; bazen kendini ikna etmekte bile zorlanıyordu, oysa daha milyonlarca insan aklının dahi alamayacağı yokluklar, sefalet ve hastalıklar içinde yaşayıp gidiyordu. Ama hiç vazgeçmiyorlardı.
O zaman insanın yaşama kararlılığı bir tercih değilde, evrimin eyleme geçiş şekli miydi?
Sen beni bu yönümle, yardıma ihtiyacı olan biri olarak tanıdın. Ama ben kendimi her istediği zaman yürüyebilen, istediği gibi koşabilen biri olarak hatırlıyorum.
J.
İlk grup, yalnızlığının bir tercih değil mecbur kaldığı bir durum olduğunu düşünerek onun adına üzülüyor; ikinci grup ise yalnızlığının tercih olduğunu bilerek yetişkinliğin temel yasalarından birini çiğnemesi nedeniyle ona öfke duyuyor.
Oysa yalnız olmak, yanlış insanlarla olmaktan iyiydi.