Öğrencileri bana, onun tanıdıkları en sıradışı insan olduğunu söylediler. Bu dünyaya ait değildi sanki, dediler. Kesintisiz bir coşku ve hayret duygusuyla yaşıyor, öğrencilerini de böyle yapmaları için cesaretlendiriyormuş. Onlara nasıl şiir yazacaklarını değil, neden şiir yazacaklarını öğretmeye çalışıyormuş: Haz almak için. İnatçı mutluluk yüzünden. Bu acımasız dünya cehennemine karşı mücadele etmek için hayatlarını en yaratıcı biçimde yaşamak zorunda olduklarını söylüyormuş.
Kabuğumu kırıp içimi döktüğümde yapılamayacaklardan bahsedenlere değil, elinden bir şey gelmese bile düşünmeden sarılacak, sırtımı sıvazlayacak birine ihtiyacım var. Yeryüzündekilerle bağlanıp evrenler arasında süzülen ruhları unutmayanlara ihtiyacım var..