Orada tek başıma durdum, içim üzüntüyle doldu. Bu yoğun üzüntüyü çok eskiden hatırlıyorum. Bu duyguyu çok iyi biliyorum. Sözcüklerle açıklanamayacak, aynı zamanda da hiçbir yerde görünmeyen derin bir üzüntüyü bu. Görünmez bir yerdeki görünmez bir yarayı öylece bırakmanın hüzünü. Görünmeyen bir şeyle nasıl başa çıkılır?