Mavibyaz
@mavibyaz
Herkesten Uzak Kendime Yakın..
(Sayfamdaki şiirler kendime aittir.)
252 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Daha birkaç saat evvel, Ben de bir fotoğrafı bulunmadığı için, yüzünü hatırlayamadığımı zannetmiştim.
Halbuki bu anda onu, hayattayken gördüğümden çok daha canlı, teferruatlı olarak görüyordum.
Aynen tablodaki gibi biraz mahsun, biraz istiğnalıydı.
Yüzü daha solgun, ağzı:
"Ah, Raif!"
demeye hazırlanıyordu.
Her zamankinden daha çok yaşıyordu...
Demek 10 sene evvel ölmüştü!
Ben onu beklerken, evimi ona kabule hazırlarken ölmüştü.
Hiç kimseye bir şey söylemeden, beni imkânsızlıklar içinde kıvrandırmamak, beni sıkıntıya sokmamak için, bütün sırrını beraber alarak ölmüştü.
On seneden beri ona karşı duyduğum hiddetin, etrafıma karşı kendimi aşılmaz bir duvar içine alışımın hakiki sebebini şimdi anlıyordum:
On sene, hiç azalmayan bir aşkla, onu sevmekte devam etmiştim.
İçimi ondan başka hiçbir kimsenin girmesine müsaade etmemiştim.
Fakat şimdi onu her zamandan ziyade seviyordum.
Karşımdaki hayale kollarımı uzatıyor, ellerini tekrar avuçlarıma alıp ısıtmak istiyordum.
Onunla beraber geçen hayatımız, o dört beş aylık zaman, bütün teferruatıyla gözlerimin önündeydi.
Her noktayı, aramızda konuşulan her kelimeyi hatırlıyordum.
Sergide resmini görmekten başlayarak, Atlantik'te şarkısını dinleyişimi, yanıma sokulmasını, nebatat bahçesi gezintlerini, odasında karşı karşıya oturuşlarımızı, hastalığını birer kere daha yaşıyordum.
Bir hayatı baştan aşağı dolduracak kadar zengin olan hatıralar, Böyle kısa bir zamana sıkıştırıldıkları için hakikattekinden daha canlı, daha tesirliydiler.
Bunlar bana, on seneden beri bir an bile yaşamamış olduğumu; bütün hareketlerimin, düşüncelerimin, hislerimin benden uzak bir yabancıya aitmiş kadar benden uzak olduğunu gösteriyordu.
Asıl "BEN", otuz beş seneye yaklaşan ömrümde, ancak üç dört ay kadar yaşamış, sonra, benimle alakası olmayan manasız bir
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Yavaş yavaş bütün hayatım, henüz pek uzak olan bu günü hasretle beklemek şeklini aldı.
Adeta gününün yetmesini bekleyen bir mahpus gibiydim.
Günlerin, ancak beni bu akıbete yaklaştırmak bakımından birer kıymeti vardı.
Bir nebat gibi, şikâyetsiz, şuursuz, iradesiz, yaşayıp gidiyordum.
Yavaş yavaş hislerim kütleşmişti.
Hiçbir şeyden müteessir olmuyor, hiçbir şeye sevinemiyordum.
İnsanlara kızmama imkân yoktu, çünkü insanların en kıymetlisi en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti; diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi?
İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkân yoktu; çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım.
Başkalarına emniyet edebilir miydim?
Böylece herhalde seneler geçecek, beklediğim gün gelecek ve her şey sona erecekti.
Başka hiçbir şey istemiyordum.
Hayat bana kötü bir oyun oynamıştı.
Pekâlâ; işte, ne kendime, ne başkalarına kabahat bulmuyor, hadiseleri olduğu gibi kabul ediyor ve sessizce katlanıyordum.
Ama bunun sürüp gitmesine lüzum yoktu.
Sıkılıyordum, sadece sıkılıyordum.
Başka bir şikâyetim yoktu.
"Şimdi aramızda noksan olan şeyin ne olduğunu biliyorum!" dedi.
"Bu eksik sana değil, bana ait...
Ben de inanmak noksanmış...
Beni bu kadar çok sevdiğine bir türlü inanamadığım için, sana âşık olmadığımı zannediyormuşum...
Bunu şimdi anlıyorum.
Demek ki, insanlar benden inanmak kabiliyetini almışlar...
Ama şimdi inanıyorum...
Sen beni inandırdın...
Seni seviyorum...
Deli gibi değil, gayet aklı başında olarak seviyorum...
Seni istiyorum...
İçimde müthiş bir arzu var... "
Bir gün, akşam üzeri lambasının ışığı altında, kendisine, Jacob Wassermann'ın "HİÇ ÖPÜLMEMİŞ AĞIZ" diye uzun bir hikayesini okuyordum.
Burada, hayatında hiç kimse tarafından sevilmemiş ve kendisine bile itiraf edemediği halde, bir aşk, bir insan sevgisi bekleyerek ihtiyarlamış bir muallimden bahsediyordu.
Zavallı adamın ruh yalnızlığı, yalnız kendi içinde doğan ve hiçbir kimse tarafından sezilmeden gene çabucak ölen ümitleri usta bir kalemle tasvir edilmişti.
Demek ki beni bir türlü sevemiyordu.
Hakkı vardı.
Beni hayatımda hiç, hiç kimse sevmemişti.