Merhaba canlar
“Beni İlgilendirmez-Çığlık”
Hilal hocam ,gerçek hayatların kanayan yaralarına dikkat çekmek için özel bir cabası olduğu gerçeği gün gibi yüzümüze vuruyor.Çünkü ancak yazarak ,anlatmak,konuşmak,onların dili olmak ne büyük yüce gönüllük bilemezsiniz ..
Bazen ben burdayım ,yanındayım demeğe ihtiyaç duyar ya insan birinden bunu duymak ister..İşte “Dudu”karekterimizin de bunu duymaya o kadar ihtiyacı vardı ki anlatılmaz yaşanır adeta..
Dudu ,daha küçükken ,annesi tarafından terkedilmiş,babası ve üvey annesi tarafından da sevilmemiş,hor görülmüş,dayak yemiş ,aç ve susuz bırakılmış bir kız çocuğu idi..Babaanneyi hiç sormayın gitsin ..El kadar Sabihi sokağa atıvermiş…
Zaman su gibi akar ve “Dudu “öyle ya da böyle babasının evinde yerini bulur bulmasına ama başka evlerde kalmak zorunda kalır..Orası da kitap ta saklı kalsın diyelim..
Okul çağına geldiğinde ,biraz geç başladığı için yaşıtlarına göre ergen bir kız çocuğu idi..Birgün bi mağarada arkadaşı ile ergenlik oyunu oynar ..Ve hikaye artık olmadık yerlere gider…
Dudu büyür genç kız olur.Artık hiç bişey umrunda olmaz sahip çıkanı da olmayınca yoluna devam etmeye çalışır.Ancak ,o yol hiçte sandığı gibi kolay değildir..Çünkü, nereye gitse, ölümler onu bırakmaz bazen sevdikleri ,bazen sevmedikleri …hepsinin ölümüne ;dolaylı ,bazende doğrudan sebep olabiliyordu..Kodesi boyladığı zamanlar oldu evet ama sonra bi şekilde çıktı..Hatta komiser yine mi sen demeyi alışkanlık haline getirmişti…Ordan oraya ,savrulup durdu …Artık kendinden başka dayanacağı,sesiz çığlıklarını duyacak kimseleri yoktu…Hayatının belki de 2 yılını dolu dolu geçirdi …Ta ki eşi vefat edene kadar ..
2.post devamı ilk defa bir kitaba ikinci post açıyorum çünkü söylenecek sözler daha bitmedi…Beni İlgilendirmez-Çığlık”
Yorumun devamı
Ne