Menekşe
@mavismenekse
26 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Huzur getirdim size, içimden.
"Bazen insan en çok kendine geç kalır."
"Susarak anlatmayı öğreniyor insan bazı şeyleri."
"İyileşmek, yavaş yavaş kendine dönmektir."
Songül Ünsal bu kitapta bir hikâye anlatmıyor aslında; daha çok bir ruh hâlini yazıya döküyor. Okurken bir olayın içinde değil de, birinin düşüncelerinin içinde dolaşıyormuş gibi hissediyorsunuz.
Kimi satırlar çok sade ama vurucu. Kimi yerlerde “ben de böyle hissetmiştim” diyorsunuz. Ama açık söylemek gerekirse, baştan sona akıp giden bir roman gibi değil. Daha çok durup durup okunacak, altı çizilecek cümlelerden oluşuyor.
Benim için kitap, his olarak güzel ama bütün olarak biraz eksik kaldı. Yine de bazı cümleleri gerçekten durdurup düşündürüyor.
Ben diyorum ki; herkesin hayatında en az bir kez kendine dönmesi gerekiyor. Bu kitap da biraz onu hatırlatıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yeni bir yazarla tanışmanın verdiği merakla başladım bu kitaba. Elazığ’da zorluklar içinde yaşayan bir ailenin hikâyesi… Sert bir baba, suskun bir anne ve her şeye rağmen ayakta kalmaya çalışan Hazar.
Anlatım o kadar akıcı ki sayfalar fark etmeden bitiyor. Kurgu dense de, satırlarda gerçek hayatın izlerini hissetmek mümkün.
Bu kitap sadece bir aşk hikâyesi değil; Hazar’ın içindeki acıyı, yarım kalan duygularını ve her şeye rağmen vazgeçmeyen mücadelesini hissettiriyor. Sevdiğine kavuşamamanın ağırlığıyla bile dimdik durmaya çalışması insanın içine dokunuyor.
Okudukça sadece bir hikâye değil, bir insanın sessiz çığlığını hissediyorsunuz.
Bu eser, güçlü bir aşk hikâyesi üzerinden ilerlerken bireysel ve toplumsal mücadeleleri etkileyici bir şekilde ele alıyor.
Anlatım sade ve akıcı; karakterlerin yaşadığı zorluklar ve hayata tutunma çabası başarılı biçimde aktarılmış. Gerçek bir hikâyeden esinlenmiş olması da eserin etkisini artırıyor.
Duygusal yoğunluğu yüksek, okunmaya değer bir kitap.
