Tükendim, bittim anlıyor musun ?
İntihara meyilliydim, zaman zaman ağır bunalımlara giriyordum, kalabalığa ve özellikle de sıraya girip beklemeye tahammülüm yoktu.
Ölüyordum sadece, kimsenin umurunda değildi, benim bile umurumda değildi.
Bağışlayın, kafadan biraz, kontağım galiba, ama arada sırada ayaküstü yapılan bir düzüşmeyi saymazsak, dünyadaki bütün insanlar yok olsa umrumda olmaz.
Karşımda olması gerektiği gibi bir hayat var ve ben kendimi hapiste gibi hissediyorum.