Yeliz

Yeliz
@mayra
Doktora Öğrencisi
6 Haziran
32 okur puanı
Şubat 2015 tarihinde katıldı
Ben seni hiç unutmadım ki dedi. İnsan ölümün eşiğinde bile olsa unutulmadığı için seviniyor. Unutulmak çünkü ölümün provası, hatta bin beteri. Düşün. Bir bedenin var yeryüzünde ruhunun eşlik ettiği, yaşıyorsun ama hatırlayanın yok. Oysa ölmüşsen yoksun, umurunda mı artık kim anıyor adına, kim anmıyor.
Ne Kadar Kitap Kurdusun?
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Gökyüzü gibi bir şeydi bu çocukluk. Hiçbir yere gitmiyor. Gitmedi. Tepemde asılı kaldı ağır yaralı çocukluğum. Kahramanlar bazen böyle yoksunluklardan doğar işte. Yanıp kül oldukları yerden.
Bizim için yaşamak eksilmekte, artmak değil.
Hem benim seni sevmemden sanane? Aşkın has olanı bir karşılığı olup olmadığı ile ilgilenmez. Has aşk, tutulduğu varlıkta bir değeri var mı yok mu umursamaz.
Benim hayatım niye girip çıkan adamlarla delik deşik oldu? Kızlarının mutsuzluğu annelerin zaferi midir?