İbrahim
@mba0_
Bir çocuğun nasıl bir ortamda, kimlerin elinde, ne şartlarda büyüdüğü o çocuğun kaderini yazıyor.
. . Belki de insanları psikiyatrist olmaya iten şey başkalarıyla birlikte kendi ruhlarını da iyileştirme arayışlarıdır.
Hep istedim ki, biri de çıksın, sen iyisin desin. Ben kendime bunu diyemiyorum, bari biriniz çıkın da iyisin deyin bana. lltifat olsun diye yapılan sözde güzellikleri sevmem ben. İnanmam zaten onlara.
Hep kötü olmaya özendim ben. O kadar çok kötülük gördüm ki, sonunda ben de onlar gibi olayım, bitsin bu acı dedim. Dışım olsa da içimi bir türlü kötü yapamadım. İnsanları kırdıkça, üzdükçe, perişan ettikçe kendime daha çok kızdım. Kendime kızmak hiçbir şeyi düzeltmedi. Onlar, onları affetmediğimi sandılar ama ben kendimi affedemedim. Sonra her şey birbirine karıştı. Onlar kim, ben kimim bilemedim.
Kırılmaktan, incinmekten, reddedilmekten, adam yerine konulmamaktan, sayılmamaktan, sevilmemekten korkuyorsunuz. Yanlış yapmaktan, horlanmaktan, küçük düşmekten korkuyorsunuz. İyi çocuklar yetiştirememekten korkuyorsunuz. Daha sayayım mı?