NBA tarihinin en başarılı takımlarından biri olan San Antonio Spurs'un soyunma odasında sosyal reformcu Jacob Riis'ten bir alıntı asılıdır:
"Hiçbir şey işe yaramıyormuş gibi göründüğünde, gidip önündeki kayayı parçalamaya çalışan bir taş kırma makinesine bakarım. Belki de bir çatlak bile oluşmadan yüz kez darbe indirmek zorundadır. Ancak yüz birince darbede taş ortadan ikiye ayrılır ve ben bunu başaranın son darbe değil, öncesinde inen darbelerin hepsi olduğunu bilirim."
İki tektonik tabaka birbirlerine milyonlarca yıl sürtünebilir; bu sırada gerilim yavaş yavaş büyümektedir. Sonra bir gün, asırlardır yaptıkları gibi bir kez daha sürtünürler ama bu kez gerilim çok büyüktür. Deprem olur. Değişim bir anda oluvermeden yıllarca sürebilir.
Alışkanlıklar da siz kritik bir eşiği atlayana ve yeni bir performans seviyesinin kilidini açana kadar hiçbir fark yaratmıyor gibi görünür. Her arayışın başlangıç ve orta aşamalarında genellikle bir Hayal Kırıklığı Vadisi vardır. Lineer bir şekilde ilerleme kaydetmeyi beklersiniz ve değişikliklerin ilk birkaç gün, hafta ve hatta aylarda etkisiz görünmesi bunaltıcıdır. Hiçbir yere gidemiyormuş gibi hissedersiniz. Bu her türlü birleşme sürecinin ortak işaretidir: En güçlü sonuçlar geç gelir.
Zaman, başarı ve başarısızlık arasındaki boşluğu büyütür. Zamanı neyle beslerseniz zaman onu katlar. İyi alışkanlıklar zamanı müttefikinize dönüştürür.
Kötü alışkanlıklar ise düşmana.