Yoklukla savaşanlara duygular fazla gelirdi, utanç her yanı kış gibi sarar,eksiklik içinde yaşamanın zorlukları fırtınaya dönüşür,hisler buz tutar ve yargılar ağır basardı. İnsan akıllıysa işte bu zamanlarda hep duygularından kaçardı. Çünkü o duygular hayat mücadelesinde olanlara sanki haramdı
Issızlık aramak için inmişti buraya ve sanki varmıştı cehennemin kıyısına.Etrafindaki bu delilikten aceleyle sıyrılmak istedi, alışkanlıklarına geri döneceği ,emin olduğu yargıların sakinliğinde karar vereceği,siyahla beyazın uçlarında,grilere savaş açılmış hayatının konforunu özledi.Değişimden kaçan, alışkanlıklara sığınan bir ihtiyaçla kendi kendine mırıldandı : Ha gayret !..