Bir kere bakışımı çevirdim mi hayatın daha ilginç yönlerini görüyorum. Bakışım da davranışımı yönlendiriyor. Davranışım da hayatımı değiştiriyor. Tümüyyle kendi başıma değişemeyeceğimin farkındayım; beni değiştiren, bakışımın tesadüfen çevrildiği evrendeki pek çok şey. Bakışımı çevirerek hayatın dip noktalarının, sayısız farkındalıkla doldurulabileceğini öğrendim.
Kusursuz olmamakta bir sorun yok ve tuhaf olmak da iyi. Neşelenmek zorunda değilsiniz. Bugün belki iyi iş çıkarırsınız belki çıkarmazsınız. Her türlü deneyim olacak. Bunda da bir sorun yok.
Bazen, biri bana zor bir dönemden geçerken, “Neşelen biraz!” dediğinde, boğazlarını sıkasım geliyor. Sadece yanımda olup elimi tutsun ya da benimle birlikte üzgün ya da öfkeli olsun veya benimkine benzer bir deneyimi olduysa bana anlatsın ve zamanla geçtiğini söylesin istiyorum. Bu empati ve iletişimdir ve ilişkileri zenginleştiren türden bir telkindir.
İki farklı gerçekliğim var benim. Bir normal hayatım var, herkesin bildiği. Bir de ailem yüzünden yaşadığım ve kimseye anlatamadığım garip hikâyelerim. Ve ikisi o kadar başka gerçeklikler ki iç dünyamda bir yarılmaya sebep oluyorlar.