Daima kendi eleştirilerimin hedefi oldum, canım yansa bile yandığımı söylemem, aklım ve bedenim bana farklı yollardan bağırmadığı sürece bir şeylerin ters gittiğini kabul etmem ve canımın yanmasının sebebinin zaten kendim olduğunu düşünürüm.
Kırılgan bir yönümü gösterirsem insanların bunu görüp bundan nefret edeceğini, sonra da beni terk edeceğini düşünüyorum hep. Fakat sevdiğim insanların hayatlarının pek çok yönünü biliyorum. Kötü yanlarını, iyi yanlarını, hassas yanlarını... Kötü yönleri bile olsa o yönlere sahip olmalarını seviyorum çünkü bu, onları insan kılıyor. Fakat söz konusu kendim olunca en ufak kusurun, insanların beni terk etmesine yol açacağını düşünüyorum.
Her şeyin yolunda olduğunu biliyorum ama gerçekten de yolunda olduğunu devamlı kontrol etmekten de kendimi alamıyorum ve bu süreçte kendimi mahvediyorum gibi.