Güneş

Birisi
Bir şey var aramızda Senin bakışından belli Benim yanan yüzümden. Dalıveriyoruz arada bir İkimiz de aynı şeyi düşünüyoruz belki, Gülüşerek başlıyoruz söze. Bir şey var aramızda. Onu buldukça kaybediyoruz isteyerek. Fakat ne kadar saklasak nafile Bir şey var aramızda, Senin gözlerinde ışıldıyor. Benim dilimin ucunda. Nahit Ulvi Akgün
Şiir
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Tahirlə Zöhrə məsələsi
Tahir olmaq da ayıb deyil, Zöhrə olmaq da, hətta sevda üzündən ölmək də ayıb deyil, bütün iş Tahirlə Zöhrə ola bilməkdə, yəni ürəkdə. Məsələn, bir barikadada döyüşərək, məsələn, quzey qütbünü kəşfə gedərkən məsələn, yoxlayarkən damarlarında bir məlhəmi, ölmək ayıb olarmı? Tahir olmaq da ayıb deyil, Zöhrə olmaq da, hətta sevda üzündən ölmək də ayıb deyil. Sevirsən dünyanı doğru-düzgün, amma o, bunun fərqində deyildir, ayrılmaq istəmirsən dünyadan, amma o, səndən ayrılacaq, yəni sən almanı sevirsən deyə, almanın da səni sevməsi şərtmi? Yəni Tahiri Zöhrə sevməsəydi artıq, yaxud heç sevməsəydi, Tahir nə itirərdi Tahirliyindən? Tahir olmaq da ayıb deyil, Zöhrə olmaq da, hətta sevda üzündən ölmək də ayıb deyil. Nazım Hikmet Ran
Şiir
Ceviz Ağacı
Başım köpük-köpük bulud, içim, dışım dəniz, Mən bir ceviz ağacıyam Gülxanə parkında. Budaq-budaq, sərham-sərham ixtiyar bir ceviz Nə sən bunun farqındasan, nə polis farqında. Mən bir ceviz ağacıyam Gülxanə parkında Yarpaqlarım suda balıq kimi qıvıl-qıvıl. Yarpaqlarım ipək məndil kimi tiril-tiril qoparıb al, gözlərinin, gülüm, yaşını sil. Yarpaqlarım əllərimdir, tam yüz min əlim var, Yüz min əllə toxunuram sənə, İstanbula. Yarpaqlarım gözlərimdir, şaşaraq baxarım Yüz min gözlə seyr edirəm səni, İstanbulu. Yüz min ürək kimi çarpar, çarpar yarpaqlarım. Mən bir ceviz ağacıyam Gülxanə parkında Nə sən bunun farqındasan, nə polis farqında. Nazım Hikmet Ran
Şiir
Saat iyirmi bir, - Meydançada zəng vuruldu. Hardaysa kameraların qapıları bağlanır. Bu dəfə məhbusluq uzun sürdü bir az - səkkiz il. Yaşamaq ümidli bir işdir, sevgilim. Yaşamaq səni sevmək kimi ciddi bir işdir. Nazım Hikmet Ran
Şiir
Mavigözlü dev, minnacıq qadın və xanıməlləri
O, mavigözlü bir devdi, minnacıq bir qadın sevdi. Qadının xəyalı minnacıq bir evdi, bağçasında əbruliyi xanıməli açan bir ev. Bir dev kimi seviyordu dev və əlləri öylə böyük işlər üçün hazırlanmışdı ki, devin Yapamazdı yapısını, çalamazdı qapısını bağçasında əbruliyi xanıməli açan evin. O, mavigözlü bir devdi, minnacıq bir qadın sevdi. Mini minnacıqdı qadın, rahata açıqdı qadın, yoruldu devin böyük yolunda Və “əlvida!” - deyib mavigözlü devə, girdi zəngin bir cücənin qolunda bağçasında əbruliyi xanıməli açan evə. İndi anlayır ki, mavigözlü dev, Dev kimi sevgilərə məzar belə olamaz bağçasında əbruliyi xanıməli açan ev. Nazım Hikmet Ran
Şiir