Merve
@meervekya1
Gözyaşlarıyla anarızŞiir
Kalbimde kapanmış bir yarasın.
Ama geçmiyor izi.
Silip atmak istediğim bir anısın.
Aylar unutturmuyor seni.
Birden çıksan karşıma,
Yine atar kalbim.
Özlemle değil belki,
Sevgiyle değil belki.
Ama biliyorsun işte.
Bir şekilde atar kalbim..
Yanımdan geçip gidersin belki.
Yanından geçip giderim belki.
Akşamında kafamız buluşunca yastıkla,
Gözyaşlarıyla anarız belki.
Sessizliğimizle başbaşa kalınca,
Titrek nefeslerimizi duyarız belki..
Belki pişmanlıkla yanarız.
Üzüntüyle ıslanırız.
Kızgınlıkla iç çekeriz.
Ama biliyorsun;
Hep birbirimize kanarız.
Belki yine aynı sokağa gider,
Birbirimizi bekleriz.
Belki yine aynı parka gider,
Son sarılmalarımızı yaşatırız zihnimizde.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Küçüktük bihaberdik
Sokaktan geçen arabalar bölerdi oyunumuzu
Bazen sessiz olun diye seslenen komşular
Kapı kapı dolaşırdık bayramda
Para kabul etmezdik.
niyetimiz bayramınızı kutlamak derdik.
Komşular markete giderken göz ucuyla sayardı kaç kişi olduğumuzu.
Hepimize birer çikolata alırlardı.
Mahcup olurduk utana sıkıla teşekkür ederdik.
Bahçedeki otları koparıp evden aldığımız bir kaç peynir kutusuna doldurup yemek yapma oyunu oynardık.
Bir şişe su tutuştururdu annelerimiz elimize, topraktan çamur yapardık. Kurabiyeler, pastalar hazırlardık.
İnşaat alanındaki adını bilmediğimiz krem rengideki toz yığınıyla oynardık.
Kokusu garipti. Belki de bazı şeyleri hep garip geldiği için severdik.
Ayıptı biliyorum ama o çocuk aklıyla bakkaldan cips, sakız falan çalardık.
Bazen bakkalcı fark etsede ses etmezdi bize.
Saklambaç oynardık, ne kadar beceremesekte voleybol oynamaya çalışırdık minicik ellerimizle.
Kaldırıma bahçeden tuğla parçası bulup seksek çizerdik. Sonra herkes bahçede kendine taş arardı. Herkesin kendi taşı olurdu. Bazen sıra gelmek bilmezdi. Ama hep sıkılmadan sıramızın gelmesini beklerdik.
Şişelerimize su doldururduk, delik açtırırdık annelerimize kapaklarına. Sonra dışarıya çıkıp su savaşı yapardık. Eve sırılsıklam olup öyle dönerdik.
Ramazanda herkes evindeki masayı ve sandalyeleri bahçeye indirirdi tüm bina oturup iftar yapardık. Sonra biz çocuklar toplaşıp annelerimizden evlerimizin anahtarlarını alıp sırayla birbirimizin evini gezerdik.
Bir yıl önceki kendim ile
Bir yıl önceki kendim ile
Karşılaşsam sokakta
Bir yabancı gibi geçip giderim yanımdan
Selam bile vermem,
Başımı çevirip de bakmam
Saygısızlıktan değil, tanıyamadığımdan
Öyle bir değişime mecbur kaldım ki son zamanda
İyi mi kötü mü henüz kavrayamıyorum
Sormaya cesaret edemediğim bir soru var aklımda
Uçuyor muyum düşüyor muyum?
-Murat Ali Ersan
SEVDAYA MI TUTULDUM?
Benim de mi düşüncelerim olacaktı, Ben de mi böyle uykusuz kalacaktım. Sessiz, sedasız mı olacaktım böyle? Çok sevdiğim salatayı bile Aramaz mı olacaktım? Ben böyle mi olacaktım?
-Orhan Veli Kanık