İnsanın başının ön hissəsinə “üz” deyilir, farsca isə bu məfhum “surət” adlanır. Bir yazının yeni vərəqə köçürülməsinə “üzünü çıxarmaq”, “surətini çıxarmaq” deyilir. Üzü çıxarılan əsldir, üz varsa, demək ki, əsli də var. İnsanda da üz varsa, deməli, əsli də var. O əsli olan mənadır, insanlıqdır. Hürufilər deyir: “Həqqin özü insanın üzündə təcəlla etmişdir.”
İnsanın üzü, surəti dediyimiz mənanın görsənişidir. Müsəlmanlar qadının üzünü gizlədirlər, örtürlər. Əslində isə həqqi, hürufilərin dilində desək, mənanı gizlədirlər, mənanın görünməsinə qoymurlar. Üzün gözəlliyi mənanın nişanəsidir; bu gözəlliyi gizləmək küfrdür. Nəsimi deyir:
“Üzünü məndən nihan etmək dilərsən, etməgil!”
Bu həqiqəti anlamayanlar həqqi-mənanı bilməzlər, cahil yaranıb, cahil ölərlər. Mənanın nişanələri insanın üzündə göstərişə gəlirsə, ona yüksək münasibət bəsləmək gərəkdir.
İslamda insan bölünür. Qadının üzünü örtməklə onu kişidən ayırırlar, əksildirlər, vəhdət yaratmır, fərq yaradırlar.
İkinin mənada bir olması. “Vəhdət-i-vücud”. İkiliyin aradan qalxması.