Bir kitabı bitirdiğinizde elinizde kalan tek şey hikâye olmaz bazen. Bazı kitaplar bittiğinde insanı bir sessizliğe iter, etrafındaki teknolojik gürültüden tiksindirir ve gidip kütüphanesindeki tozlu
Bir bilim kurgu distopya karışımı bi kitap. Kitabı okuduğumda kitapların yakılması bana eskiden "yasaklı kitapların " saklanması yada gömülmek zorunda olmasını hatırlattı . İnsanların düşünmesini songulamasını yasaklayan bi sistem üstelik kimse karşı çıkmıyor kitaptaki kahramanımız dışında.Yanmayan evler , mekanik tazı bize uzak bi zamanı anlatır gibi.. Ama kitapların yakılması, okunmasının engellenmesi zorla olan bişey değildi. İnsanların aile dedikleri kutu içindeki seslerden kendilerini mutlu sanmaları uyuşmuş beyinleri sanki damarlarına sinsice işlenmiş zehir gibi. Düşünmemeyi sorgulamamayı sağlayan bi zehir. Bu bana çok yabancı gelmiyor okuma oranının çok az olduğu nitelik ve nicelik bozukluğu içinde kalmış bi çağda daha faydalı kitapları ezberleyip beynimizde saklayacağız hatırlayıp karanlık bi çağı aydınlatmaya çalışmak gibi...
Yazıldığı zamanın çok ötesinde günümüze yakın bir hikaye. Harika kurgusunun altında ciddi bir öngörü var. Mekanik tazı 1960 lar için güzel bir kurgu günümüz yapay zekasıyla çok uzak bir durum değil. Bilginin mutluluğun önündeki engel olarak görülmesi temeli ile güzel bir kitap.
"Kerosen bana parfüm gibi gelir,"Alıntı
"Onu sımsıkı tutacağım, asla kaçmasın diye. Bir gün dünyaya sımsıkı tutunacağım. Şimdi bir parmağım üstünde; bu bir başlangıç."
Bir Dünya düşünün. Artık kitap okunmayan, bir şeylerden zevk
"...Mekanik Tazı asla başarısız olmaz. Bu inanılmaz icat, iz sürmekte ilk kullanılışından beri tek bir hata bile yapmamıştır. Bu kanal bu gece hedefine doğru yola çıkan Tazı'yı kameralı helikopterle takip etme fırsatına sahip olmaktan gurur duymaktadır..."
