Dilini ve sözünü, gönlünü ve özünü güzel kullanan bu dünyasını cennet ediyor. Aksi durumda yer, gök cehennem. Gönlün dille yapıldığını ve dille kırıldığını asla unutmamalı. Döneceğimiz yerin yüce gönül alemi olduğunu da...
İnsanın içinde bir yer var, oraya hayat kafi gelmiyor. Dünya hengamesinin, alışverişin, eşyanın, ünvanın, ilişkilerin dışında duruyor hep orası. Gürültüden ve kalabalıktan sıkılıyor. İtminan ve muhabbet arıyor. Gönül orası. "Diyarın kandedir?" diye sesleniyor. İşiten yol yürüyor.
Velhasılıkelam; herkes, herkes gibi gülmez, sevinmez, bakmaz, susmaz, bağırmaz, üzülmez, ağlamaz. Bizi başkalarıyla yakın eden de bu farklılıklar değil mi? Hayat; idare etmeyi bilmek bence. Bu bencesi.