Çocukluğumdan beri sabahın olması, güneşin doğması bana hep direnme gücü verdi. gece her ne yaşanırsa yaşansın, sabah olduğunda o sızı hafifleyecekmiş gibi gelir hep. gecenin karanlığında hıçkırarak ağlarken, güneşin doğuşunu içimde bir umut gibi sakladım. acı geçmez belki, ama hafifler sanki. dertlerimin güneşe karşı bir alerjisi varmış gibi.. kederim, sabaha karşı tebessümümle nöbet değiştiriyormuş gibi.. hayırlı geceler!
✨✨😌