Temiz bir kalbin olduğunda sevgini sınırsız verirsin, derinden güvenirsin. Ama bazen, bu nezaket insanların sana karşı kullandığı şey haline gelir. Onlar için sadece iyilik istediğini ama gerçek yüzlerini gizlediklerini bilmek acı verici. Kalbim parçalanıyor, bir ruhu değil, bir maskeyi nasıl sevdiğimi fark ediyorum. Allah bize doğruyu gösterir, bizi parçalasa bile. Hakiki sanırdım umursarlar sanırdım.Allah'ın hikmeti perdeyi kaldırdı.Şimdi onların gerçekte kim olduklarını görüyorum ve kalbim kanıyor gibi hissediyorum. Kolayca güvenmek beni kalp parçalanmış bir şekilde yalnız bıraktı. Saf sevgi ve iyi niyet neden ihanetle karşılaşıyor anlamıyorum. Belki de Allah beni korumak istedi, gizleneni görmemi istedi. Ama gerçek neden bu kadar acıtmak zorunda? Kalbim sızlıyor, sandığım gibi olmadıklarını bilmek, beni bir araya getiremeyeceğim parçalarla bırakıp gidiyor…