Melike
@melikeercan
5 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Çizginin diğer yanından sesleniyorum: "Su çok güzel gelsenize!" Aslında ince bir çizgi bu. Normalle anormali ayıranlar normal miydi acaba? Sahi, neydi bu normal? Sistemli hayatlara uyamayanlar, ortalamaya razı kalamayanlar, tek tip kalabalığa yabancılaşanlar mı "anormal"? Gözünüz korkmasin ama deliliğe siz de o kadar yabancı olamazsınız bence.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Kendilerine tahammülleri kalmamış. Gözlerinin gördükleriyle başa edememişler ki bu hale gelmişler. Zalime çatıp vicdanlarını köreltmişler. İnandıkları adaletten ses çıkmayınca kendi kurallarını belirlemişler. Yara bere içinde bırakılıp iyileştirilmemişler. Yalan duymuşlar, yarı yolda bırakılmışlar, çaresiz kalmışlar. "Keşke"li yalnızlıklarından kaçıp maskeli kalabalıklara sığınmışlar.
Göç umuttur dedim sonra. Ben sürgünüme gönüllü kılıfını giydirdim. Bir yolunu buldum. Karanlıklardan ışıklara gittim. Yol açtım, yola çıktım, yollar gittim. Kökümden koparsam başka bir gerçekliğe doğarım dedim. Vardığım yerlerin parıltılı ışıklarında kör oldum. Nasıl göründüğümü bilmiyordum. Ama kesin bir şey vardı bende. Yüzüme bakan gözler üstüme doğrultulan silahlar gibiydi. Ne vardı bende? Hangi acının kopyasıydım onların gözünde? Hangi tarihin yüz karasıydım? Hangi coğrafyanın artığıydım? Kesin bir şey vardı bende. Alnımda göremediğim bir siyah çarpı vardı belki. Sırtımda sizi korkutan bir yara belki de. Bir yerimden fişliydim. Etiketliydim. Rengim mi? Sesim mi? Ismim mi? Cismim mi? Herkes gibi etten kemikten değil miydim? Insandım, neyim vardı anlamıyordum. Bilmiyordum, siz iyi biliyordunuz ama. Herkes bir yana, ben bir yanaydım çünkü. Nereye gidersem başka olduğumu görüyorum." Sen bizden değilsin " tonuyla, " Seni burada istemiyoruz" bakışıyla büyüdüm. Beni hangi korkunuza benzetip köşe bucak kaçtınız benden? Beni hangi acınızdan tanıyıp canımı acıttınız? Ruhumu dostlukla beslemek istedim. Gittiğim kapılar yüzüme kapatıldı. Aşık olmaya kalkıştım. Can evime bir adım bile atılmadı. Bir kalbim vardı, içimde bir yerde çarpıyordu. Hatırlıyorum. O zamanlarda durdu. İçime bir yerlere düştü. Ben devam ettim.
"Bir dönem var. Bütün duygularım sessizleşti sanki. Kendime yalnızlıktan bir dünya kurdum. Deliliğimi de zalimliğimi de içime gömdüm. Bir boş eve yerleştim. İnsanları duymadım. Kimseyle konuşmadım. Aralarından geçip gittim. Kafamı bile kaldırmadım. Bana gözlerini dikip baktılar. Beni kendilerine ben zetemediler. Arkamdan konuştular. Ben sustukça sesleri daha çok yükseldi. Kızdılar, kalabalıklaştılar, şeytanlaştılar. Beni 'öteki' ilan ettiler. Bütün karanlıklarını bana yüklediler. Beni önyargılarına asıp öldürdüler."
Kendi dünyamın yerlisiyken onların tekinsiz yabancısı olmuştum.