Ben seni sevdim gölgeli. İlk kez seni sevdim. Anneme sarılamadığım kadar sana sığınmak istedim. Gölgene anlamlar yükledim. Ben seni seçtim. Sen canımı böyle yakarken ben canımı kurtarmayı seçmedim. Seninle kaldım. Işığıma güvenmediğim için senin gölgende çürüdüm. Aydınlığım olacak zannettiğim mumunda yanıp eridim. Karanlığında beklerken güvendeyim zannettim.
"Sen doğumdan önceki ölümlere, ölümden sonraki doğumlara inanıyor musun hocam? Ben sadece inanmıyorum, biliyorum! Çocukluğum çok yorgun bir ihtiyardı. Yaşlandıkça da çocuk oluyorum. Ruhumun üstünde onlarca hayat yükü var. Her hayatımda adım Umut'tu. Her umutsuzluğumda adımın hayat karşısındaki çaresizliğini gördüm.''
Bağlanamadığım insanların ve bağlı hissetmediğim bu hayatın sahnesindeyim. Ama insanlığın evreninde dilsizim, hareketsizim, kimliksizim. Hiçbir sahne benim değil. Hiçbir dekor evim değil. Benim evim neresi?