melike
@melikesn
26 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
Artık sesini duymayacağım. Olduğum kadını, bir zamanlar olduğum çocukla bir araya getiren onun sesi, sözleri, elleri, tavırları gülüşü ve yürüyüşüydü. Geldiğim dünyayla aramdaki son bağ da koptu.
Ne zaman dönüp anne babana baksan hep orada hayalet. Kitaplarında, fotoğraflarında, atılmayıp kalabilmiş kıyafetlerde, vitrindeki likör takımında, yıllardır çalınmamış plaklarda. Geçmişi yâd edişlerinde, her ah deyişlerinde, apartman topukların, ispanyol paçaların, okul çaylarının, dövizlerin, pankartların, mayısların, eski köprünün, kadınlar matinesinin, yazlık sinemaların, plajların, Boğaz’da atılan kulaçların, artık isimleri bile hatırlanmayan türlü balıkların, arkadaşların, sürüngenlerin, gidenlerin, sokakların, yıkılanların adı her geçtiğinde görünüyor o güzel hayalet. Büyük kolormatik gözlüklerin ardından gülümsüyor babalar. Tepesi kabarık uzun dalgalı saçlarıyla, mini elbiseleri ve dize kadar çizmeleriyle, incecik,ama sapasağlam bir dal gibi umutla göğe bakıyor anneler hâlâ.
Gündüzleri sebepsiz durgunlaşıyorsun sık sık. En iyi, en dinç halin günün ortasında bir yerlere denk geliyor, bu da bir tek sana yaramıyor. Kimi zaman geçen günlere takılıyor bir şeylerin, saçların,tırnakların ve bazen derin. Çoğu zaman geçilen günlerde kalıyor ufak tefek bir şeylerin. Tam yetişecekken her şeyin çoktan uzaklaştığını fark edip yeniden koşmaya başlıyorsun. Günü nefes nefese yakaladığında herkes yarına geçmiş oluyor.
Yoğunlaşmayı öğrenmede atılacak en önemli adım,kişinin okumadan,radyo dinlemeden,sigara ve içki içmeden yalnız kalabilmeyi öğrenebilmesidir.Bu beceri de sevme becerisi için bir koşuldur.Bir insana salt kendi kendime yetemediğim için bağlıysam o kişi ancak bir can simidi olabilir.Aradaki bağın sevgiyle hiçbir ilgisi yoktur. Mantığa aykırı görünse de yalnız kalabilme becerisi, sevme becerisinin koşuludur.
