Yine hayatımı kurtardım, ben olmasam ayvayı yemiştim cidden. Ben bu kendimin hakkını nasıl öderim hiç bilmiyorum Osman.
Son zamanlarda her cepheden öyle kötü bombalandım ki, bir ara kurşunlar üstünde sek sek sekip gölgesinden hızlı silah çeken Red Kit gibi takılıyordum görsen. Kurşunlar yorucuydu ama Red Kit olmak çok eğlenceliydi, ben bundan sonra yalnız kovboyum Osman.
Kalbime öz evladımmış gibi bakıyorum. Nasıl yaşıyorum bir bilsen, hiç bu kadar yaşamamıştım Osman.
Bir hayattan daha sağ kurtulmuş gibi hissediyorum kendimi.
Hassas insanım. Artık yoldan geçip gidenler bile kalbimi kırabiliyor Osman.
Kalp, kırılıp yapışa yapışa Frankenstein gibi bir şey oluyor. İnsan desen değil, canavar desen değil.
İstanbul'dan değil ama her hayat yıkıp kuruşumda yine senden ayrılmaktan bıktım, artık ne olacaksa olsun Osman.
Kendimden sökemediğim yerlerine yapışıp tam kalmaya çalışmaktan da bıktım. Bundan böyle kolum mu sende kalacak, bacağım mı bilmiyorum. Diyetim neyse ödüyorum, olduğum kadarımla sökülüp gidiyorum Osman.