Melisa

Kendi sınırların seni çarmıha geriyor. Sylvia Plath
ikinci nefes birinci nefesin yerini tutmaz oluyor. yine de yapıyor cilvesini, dudaklarımda geziniyor.
en dibi görünce edindiğim saçma alışkanlıklar, boğazımı düğümlüyor ve sarmaşıklarıyla tüm damarlarımı ele geçiriyor. onlar hükmediyor hücrelerime ve ben karar veremez hale geliyorum. tanrı yardımcı olmak istemiyor, herkese bir kere bile gösterdiği mucizeyi bana göstermeye tenezzül etmiyor. ben tanrıya küsmeden o çoktan benimle küsmüş, benimle konuşmaz olmuştu. gökyüzüne bağlı, yıldız tozunun kalıntıları olan bizler nasıl küseriz zaten ona? nasıl arkamızı döneriz, sağımız solumuz bile ondan ibaretken.
Cesaretiyle yaşamayan esaretiyle ölür.
cinnet koyun erdemin adını maskelerinizi kuşanıp yalanlarınızı çoğaltın hepiniz mezarısınız kendinizin