Melodi Ünlü
@melodiunlu
sinema emekçisi
•Omü
IST
28 Kasım 1999
267 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Oblomov aslında bir karakterin hikâyesi gibi başlayan ama kısa sürede bir ruh hâlinin romanına dönüşen bir kitap. Gonçarov, İlya İlyiç Oblomov’u yaratırken sadece tembel bir adam çizmez; o,
Reklam
Bazen birçoğumuz kedilerimizin aklından geçenleri merak etmişizdir. Çok sevdiğimiz, patili dostlarımızın davranışlarını ve iç dünyasını inceleme fırsatı bulabileceğiniz bir kitap bu. Temel soru şu; Kediler üzerinden insanı ve hayatı anlamaya çalışmak. İnsanların kedilere karşı olan sorumluluklarını, kedilerin duyguları, ahlakı, inancı olup olmadığını sorarken aynı zamanda onları kapattığımız evlerimizdeki görevlerimizi sorguluyor. Aynı zamanda kedilerle çıktığı yolda köpekler, atlar ve diğer hayvanlara da değinen eser bana hayatımda ilk kez veganlığı düşündürdü. Hayvansal gıda tüketmekten beni soğuttu ve gündelik yaşamımdaki birçok tercihimi sorgulattı. Biz insanlar dünyayı ne derecede işgal ediyor, sahipleniyor ve tüketiyoruz? Diğer canlılarla ilişkilerimizi ne düzeyde vicdanımız belirliyor? Bilinç, özgürlük, içgüdü gibi şeyler aslında ne? Hayvanlar üzerinden başlayan anlatıda insanı düşünmeye, iyi olanı seçmeye ve kendini sorgulamaya iten bu kitabı okumanızı tavsiye ederim. Keyifle sindire sindire okunacak bir eser...
Çok farklı bir kitap okudum. Belki bazılarınız buna kitap okumak bile demezdi. Bir deneyim yaşadım diyebilirim. Matematikle aramızdaki buzları bile eritti. Nokta ile çizginin bilinenin dışında halleri olduğunu çok romantik bir dille anlatıyor. Kurulan dramatik hikayenin alt metninde okurken insanı bir durup düşündürecek asıl anlatı yer alıyor. Hissettirmeden uzaklara daldırması hoşuma gitti. Kısacık bir kitap, bol çizimli sayfaları arasına öyle vurucu cümleler yerleştirmiş ki! Tek solukta okunacak bir şey arayanlara keyifli bir öneri.
Olivia Ruiz’in "Renkli Çekmeceli Şifonyer" kitabını bitirdiğimden beri içimde tarif edemediğim bir hüzün var. Kitap, anneannesi Rita’nın ölümünün ardından ona kalan gizemli bir şifonyerin on çekmecesinin açılmasıyla başlıyor. Her bir çekmece; bir fotoğraf, bir anahtar ya da küçük bir nesne aracılığıyla Rita’nın İspanya İç Savaşı’ndan Fransa’ya uzanan zorunlu göç hikayesini aralıyor. Ancak bu sadece bir "göç hikayesi" değil; köklerinden koparılmış üç kız kardeşin, yabancı bir toprakta hayata tutunma çabasının ve kadınlığın, anneliğin, aşkın bu süreçte nasıl şekillendiğinin öyküsü. Ruiz’in dili, bir müzisyen olmasından kaynaklı olsa gerek, oldukça ritmik ve duygusal. Yazar, tarihi gerçekleri bir tarih kitabı kuruluğunda değil, bir aile trajedisinin mahremiyeti içinde sunuyor. Kitapta en çok dikkat çeken unsur "sessizlik" teması. Aile büyüklerinin acılarını çocuklarından gizlemesi, ancak bu gizli acıların bir şekilde sonraki nesillerin karakterine sızması çok naif bir şekilde işlenmiş. 158 sayfa gibi kısa bir hacme sahip olmasına rağmen, yazar çok katmanlı bir dünya kurmayı başarmış. Şifonyer burada harika bir metafor: İnsan hafızası da çekmeceler gibidir; bazılarını gururla açarız, bazılarını ise kilitleyip anahtarını saklarız.
Sınırların olmadığı bir çocukluk, bir çocuğun omuzlarına binebilecek en ağır yüktür.
Annesi ile gereğinden fazla şey paylaşan, bir hayatı ortak yaşayan her genç kızın hikayesidir bu kitap. Domenica'nın hikayesi ilham verici ve kadınlar cephesinde birleştirici geliyor bana. Eminim anneyle büyüyen bütün kadınlar anlattıklarından en azından birkaçını deneyimleyerek büyümüştür. Nikki'nin madde bağımlısı annesi bizim kültürümüzde şekil değiştirip farklı bağımlılıklara sahip olarak çıkıyor karşımıza. Arkadaş çevresindeki sapık yaşlı amcalar akraba sıfatıyla boy gösteriyor ailelerde. Sınıf farkından yediği ilk arkadaş darbesi bazen 'ev' iken bazen sahip olunamayan objelerden vuruyor çocukları. Statün ne olursa olsun evinde beslediğin asalak adam aynı yetersizlikle sınıyor seni. Bu kitap gündelik acıların dile gelişi adeta. Annesi Domenica'nın hayatındaki en zor sınav ve çocukluğundan bu yana en büyük hayranlığı da aynı zamanda. Hem onun o olmasını sağlayan şeyken aynı zamanda en büyük engel de yolundaki. Yine de o kadar kızamadım annesine, okurken onu da anlamaktan kendimi alıkoyamadım. Ben bu kadar düşündüysem kendi kızı asla bırakıp kendi yoluna gidemezdi bunu da çok iyi anlıyorum. İşte sevgili yazarımızın kendi hikayesini objektif bir şekilde anlattığı için annesine olan sevgisini paylaşmamızın sonucu bu da bence. Büyük saygı duydum asla pes etmemesine ve bence olması gereken de elbette buydu.
Reklam