Meltem Hacıoğlu
@meltemhacioglu
Aşk gibiydi okumak da… Neden, nasıl müptelası olduğunu, bilen zaten gayet iyi bilirdi; bilmeyene de anlatamazdın bir türlü.
110 okur puanı
Kasım 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Beyin kusurludur. Görüp duyduğumuz şeylerde yanılırız. Unutur ve kolayca yanlış yorumlarız. Kendimiz için bir anlam yarattığımızda beynimiz bu anlama tutunmaya tasarlanmıştır. Beynimizin yarattığı anlama bağlanır ve onu bırakmayız. Yarattığımız anlamla çelişen kanıtlar bile görsek, yok sayar ve inanmaya devam ederiz. 
Emin olmak gelişmenin düşmanıdır. Hiçbir şey olana kadar kesin değildir ve olduktan sonra bile tartışmaya açıktır. Bu nedenle değer yargılarımızın kaçınılmaz kusurlarını kabul etmek her türlü büyüme için gereklidir.
Emin olmak için yanıp tutuşacağımıza sürekli kuşkuyu aramalıyız: kendi inançlarımızdan kuşku, kendi duygularımızdan kuşku, gidipte kendimiz için oluşturana kadar geleceğin bize getireceklerinden kuşku. Sürekli doğru ve haklı olmayı aramak yerine nasıl sürekli yanlış olduğumuzu aramalıyız. Çünkü öyleyiz.
Yanlış olmak bizi değişim olanaklarına açar Yanlış olmak büyüme fırsatını da beraberinde getirir.

Büyümek sonsuz tekrarlayan bir işlemdir. Yeni bir şey öğrenince “yanlıştan” “doğruya” gitmeyiz. Yanlıştan biraz daha az yanlışa gideriz. Bir şey daha öğrenince, daha az yanlıştan biraz daha az yanlışa ve yine öğrenince biraz daha az yanlışa… sürekli hakikati ve kusursuzluğa yaklaşma eylemi içindeyizdir, ama asla hakikati ve kusursuzluğa yaklaşamayız.
Kendimiz için nihai “doğru” yanıtı aramamalıyız, bunun yerine bugün hatalı olduğumuz yerleri budayabilirsek, yarın biraz daha az hatalı oluruz.
Deneyimlediğiniz şey size sizin için doğruyu gösterir, burada bile deneyim muhtemelen yanlıştır. Sizler ve ben ve herkes farklı ihtiyaçlara, kişisel hikayelere ve hayat koşullarına sahip olduğumuz için de, hayatlarımızın anlamı ve nasıl yaşanması gerektiği konusunda kaçınılmaz olarak farklı doğru yanıtlara ulaşırız.
Çoğu kimse hayatları hakkında doğru olmaya o kadar kafayı takmışlardır ki, aslında onu hiç yaşayamazlar. 
Hepimiz başarı ve mutluluk için sorumluluk almaya bayılırız. Hatta başarının ve mutluluğunun sorumluluğunun kimin olacağını belirlemek için kavga ederiz. Ama sorunlarımızın sorumluluğunu almak çok daha önemlidir çünkü bu sorumluluktan gerçekten bir sürü şey öğreniriz ve böylece gerçek anlamda gelişiririz. Sadece başkalarını suçlamak kendinizi incitmekten başka işe yaramaz.  
Mutsuzluğunuzun nedeni bir çok kişi olabilir, ama sizden başka kimse mutsuzluğunuzdan sorumlu değildir. Çünkü şeyleri nasıl gördüğünüzü, nasıl tepki verdiğinizi, nasıl değerlendirdiğinizi siz seçersiniz. Deneyimlerinizi ölçecek ölçütü siz belirlersiniz.