MeltSar
@meltsar
Mimar
Yüksek Lisans
İstanbul
68 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Marie Kondo, bestseller olan kitabıyla kendi adını taşıyan Kon Marie Metodu ile sizi tanıştırıyor. Bu kitapla evinizde, iş yerinizde rahat edeceğiniz düzeni kurmayı öğrenmekle kalmayıp bu durumun sürekliliği için yapılması gerekenleri de özümseyeceksiniz. Marie Kondo, bu konuda danışmanlıklar da veriyormuş ve insanların evlerini bir çırpıda toplayıp düzene koyup gidiyormuş. İlginç bir iş kolu bence…
Dağınıklık, hayatımda tahammül edemediğim, devamlılığında psikolojimi bozan bir durum. Benimle yaşayanlar bilirler ve bazen onları bunalttığımdan da şikayet edebilirler. Hatta evde bir diğer adım da Monica’dır (Friends dizisindeki psikopat derecede düzen meraklısı karakter). Evdekiler her şeyi kutuladığımdan şikayet edip “bakalım bizi ne zaman kutulayacaksın” diyerek dalgalarını da geçerler… Bu sebeple bu kitap tam bana göre, bakalım öğreneceğim daha neler var bu konuda diyerek hemen kitabı aldım.
Gelelim Marie Kondo Metodu’nun önerilerine; düzenlemeyi şu sıra ile yapıyoruz: Kıyafetler, kitaplar, muhtelif eşyalar ve duygusal bağ kurduğunuz eşyalar. Bir eşyanın atılıp atılmayacağına karar verirken de kendinize soracağınız yegane soru “bana haz veriyor mu?” olmalı…
Düzenlemeyi sabah saatlerinde yapıyorsunuz. Dikkatiniz dağılmasın diye müzik dahi dinlemiyor, yaptığınız işe odaklanıyorsunuz. Giysileri yere attınız, haz verenleri ayırdınız, sonra geri kalanları grupluyor ve asılacakları asıp dürülmesi gerekenleri dikey katlayıp (ki bence bu biraz bana zor geliyor) raflara ve çekmecelere yerleştiriyorsunuz. Çorapları top yapmıyor, yan yana getirip dürüyorsunuz.
Kitaplarınızla vedalaşın, okuduklarınızı atın, sadece okumaya değen 30 kitabı kütüphanenizde tutun diyor ki Marie kendine en büyük düşmanı kazanıyor: beni… Hiç kitap atılır mı? Tekrar tekrar okunur, okşanır, gruplanır,
Elia Kazan, 1909 yılında, Kayserili bir Rum ailenin çocuğu olarak İstanbul'da dünyaya gelir ve 4 yaşında ilen Amerika'ya göç eder. Tiyatro eğitimi görür ve yönetmen olarak büyük ün kazanır. 5 kez Oscar'a aday gösterilir ve 2 kez en iyi yönetmen ödülünü kazanır. 3. Oscar'ını yaşam boyu onur ödülü olarak alır ancak salonun yarısı tarafından protesto edilir. Bunun nedeni, kendisi de eski bir Amerikan Komünist Parti üyesi olan Kazan'ın , komünistleri zayıflatma döneminde, iktidarın baskısı ile HUAC'a (Amerikan Karşıtı Faaliyetleri İzleme Komitesi) ifade vererek sekiz komünist arkadaşını ifşa etmesidir. Bu durum, Kazan'ın hayatında bir kara delik gibi kalır. Daha sonra yazdığı "Uzlaşma" kitabında bu hareketi neden yaptığını açıklamaya çalışsa da kendini toplum önünde aklayamaz.
Elia Kazan, kendini Amerikalı ve Rum'dan ziyade Anadolulu gibi görmüş ve birçok defa Anadolu'yu, doğduğu toprakları ziyarete gelmiştir. Bu ziyaretleri sırasında tanışıp dost olur Zülfü Livaneli ile... Livaneli de birlikte yaptıkları son yolculuğu, tüm samimiyetiyle kaleme alır. İçinde samimi itiraflar da vardır, koskoca Hollywood'a nice ünlüler kazandırmış, nice harika eserler armağan etmiş Kazan'ın gözüyle Anadolu da... Bu bir yol hikayesi... Kahramanı, ömrünün son demlerinde bir adam... Doğduğu topraklardan kopamayan, hüznünü, pişmanlıklarını, mutluluk ve başarılarını beraberinde getirip son ziyaretinde adeta günah çıkaran bir deha...
Zülfü Livaneli'nın "Elia ile Yolculuk" kitabı sizi samimiyetiyle sarıveriyor. Ben çok sevdim...
iyihissetmek.blogspot.com/2018/09/elia-il...
Neil Gaiman benim için her zaman "ilginç" hikayeleri akıcı bir şekilde okuyucuyla buluşturan dahi bir yazar olmuştur. Yıllardır okumak istediğim ve bu yaz okuma fırsatı bulup offflaya puffflaya zorla da olsa bitirdiğim "Amerikan Tanrıları" kitabını ayrı tutuyorum...
Neyse bu yaz da daha yeni Amerikan Tanrıları bitmiş, araya da Coelho'nun "Hippi" kitabını alıp bitirmiştim ki kardeşim Gaiman'ın "Yolun Sonundaki Okyanus" kitabı ile gelip bir de bir gün içinde bitirince, bir müddet Gaiman okumam diyen ben hemen kitaba sarılıp bir gün içinde bitirivermeyeyim mi... İşte kitabın özeti bu... Gaiman, yine döktürmüş anlayacağınız...
Kimin öldüğünü bilmediğimiz bir cenaze töreninin ardından çocukluğunun geçtiği Sussex'e düşer kahramanımızın yolu... Yolun sonu Hempstock'ların çiftliğine çıkar. Kahramanımız, çocukluk arkadaşını göremese de annesi ile sohbete başlar ve anılar teker teker canlanır. Okumayı çok seven bir çocuk ve hiçbir davetlinin gelmediği bir doğum günü partisi... Arkadaşlar yerine kitaplarla geçen bir çocukluk, sevimsiz kız kardeş, çalışan ilgisiz anne ve yeri geldiğinde şiddet uygulamaktan da kaçınmayan anlayışsız baba... Bir de bunlara korkunç özelliklere sahip olan ve bu özelliklerini sadece kahramanımıza gösteren bir dadı ekleyin... Hempstock ailesinin küçük kızı Lettie, arkadaş yokluğunu giderse de kahramanımızın başına gelecek türlü fantastik olayların da kapısını aralar.
Yeni bir Neil Gaiman kitabı, okurları için yepyeni bir dünya demek. Öyküleri, efsaneleri, şarkıları, mitolojik karakterleri, fantastik olayları ve tüm savunmasız halleriyle insanları buluşturan çoğu zaman karanlık ve ürkütücü, buna rağmen –belki de bu yüzden– her zaman şaşırtıcı ve davetkâr bir dünyanın o sayfalarda gizlendiğini bilmek… Yolun Sonundaki Okyanus çocukluk korkularının,
