Gece, zihinlerimizin fermuarı, her gün bitimi düşünceleri birer birer yastığa döken, her gün doğumunda bavulunu toplayıp kapıları sımsıkı kapatarak giden. Sonrası, hiç bir şey olmamış gibi dünya telaşı yeniden.. Halbuki bu kısır döngüye ne yürek ne fikir dayanırdı. Dayandı, bir ömür boyunca hem de, ne bedbahtlıktı..