Yasemin Baş Arılık
@mentoltimol
Karadeniz ve Ege`nin suyuyla mayalanmış hayali bir coğrafyada yollar açar, ekinler biçer, cümleler kurar, şiirler dizer.
Eczacı
İzmir
45 okur puanı
Temmuz 2018 tarihinde katıldı
Deneme sevenlerin ve hayatın içinden geçerken anların üzerine düşünüp söyleyecek sözü olanların çok seveceği bir kitap. Özellikle benim gibi Nazan Bekiroğlu kitaplarının neredeyse tamamını okumuş ve kalemine hayran biri için onun hem yazın dünyasına biraz daha yakından bakmak hem de kendi hayatına dair anıları çeşitli betimlemeler üzerinden okumak bana çok iyi hissettirdi. Sanki en sevdiğim yazara misafir olmuş gibi bir his. Hani kitabın başlarında yazar akademik hayatında uzun süreler eserleri üzerinde araştırma yaptığı Şair Nigar Hanımla sohbet ediyor, bugünün içinde onun geçmişine misafir oluyor ya, ben de hem manevi anlamda öyle bir yakınlık hem de zamansal olarak öyle bir uzaklıkla Nazan hanıma misafir olmuş gibi hissettim. Belki kendisi de okurlarını ağırlamak için böyle bir eseri kaleme almıştır ve ne de güzel ağırlamış, ağırlarken de boş bırakmamış, bolca düşündürmüştür bizi. Kâh İstanbul, kâh Karadeniz i gezdirmiş, kâh Rus edebiyatından, kâh mitolojik kahramanlardan öyküler devşirmiş, kimi Anadolu dan haber uçurmuş kimi ünlü ressam ve şairlerden renkler taşımıştır önümüze. Bir okur ancak böyle güzel ağırlanır diyebileceğim bir çalışma olmuş Mihrican Fırtınası. Yazar kendi hayatının dönüm ve düğüm noktasını sayfa sayfa açarken, bize de yalnız olmadığımızı hissettirmiştir.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sade, akıcı ve bir anda kendinizi olayların içinde bulabileceğiniz kadar sizi sarıp sarmalayan bir kurgu. Olay örgüsü çok matematiksel, adım adım ve akıllıca ilerlemiş yazar. Karanlıkta kalan bazı noktalar olsa da dönüp bir kaç kez okuduğunuzda veya içselleştirdiğinizde aydınlatabiliyorsunuz; bu kısımlar sanırım okuyucuya bırakılmış. Bunun dışında sonu daha açık ve doyurucu bitebilirdi. Ama en güzeli yazarın sizi gezintiye çıkardığı bahçelerin sıcaklığı. Renk renk çiçeklerin dokusunu, kokusunu sanki yanınızdaymış gibi hissettiriyor. Bir botanik kitabı okusam bu kadar aklımda kalmayacak pek çok çiçek türünü öğrendim bu kitap sayesinde. Kapak yazısındaki tohum-umut teması çok güzel ancak bunun çok ötesinde anlamlar taşıyor bu kitap. Yemyeşil bahçelerde geçmişi ve bugünü kesiştiren o gizemli çiçeğin izini sürmeye değer.
Puan vermedi·232 syf.··
Beğendi
·2019 29. kitabı
·13 saatte okudu
·Okunma: 16 Mart 2019 00:18
Tatar Çölü; nice yaşanmamışlıklar, bekleyişler, tercihler ve pişmanlıkların savurduğu bir toz bulutundan geriye kalan tarifsiz hüznün kitabı. Hiç gelmeyecek olanı nasıl beklediğimizi, umudun bir küçük ışık hüzmesinden bir güneş parlaklığına nasıl dönüştüğünü ve sonra nasıl olup da yeniden sönüp gittiğini, ömür ve zamanın enginliğine aslında nasıl aldandığımızı bize dönüp yeniden anlatıyor. Romandaki sınır garnizonunun bulunduğu Bastiani Kalesi, aslında nelerin uğruna uğruna nelerden vazgeçtiğimizin sınırını da temsil ediyor. Yazarın tasvirlerinin kuvvetiyle, içinizden bazen ümit bazen çaresizlik geçerek okuyacağınız, hayatın, insanın derinliklerinden gelen bir roman.
Yine bir Ahmet Ümit klasiği. Kusursuz işlenmiş cinayetlerin arkasında aslında daha basit ve kalıplaşmış nedenler yatsa da olayların karmaşıklığı ve bunun çok iyi kurgulanmış olması yazarın kitaplarındaki sürükleyiciliğin asıl sebebi. Tüm bunların ekseninde hayata, adalet anlayışına, toplumsal yaralara, önyargılara farklı bir açıdan bakmanızı sağlıyor. Kitapta yer alan ‘Beklenmedik cinayetler, beklenmedik ziyaretlere neden oluyor.’ cümlesi tam olarak Ahmet Ümit’in tarzını anlatmış. Kitabı okurken beklenmedik cinayetlerin ani ziyaretçisi olarak buluyorsunuz kendinizi ve diğer kitapları okumak için sabırsızlanıyorsunuz.
Hiçlik üzerine hiç düşünmüş müydüm? Bu kitabı okuyana kadar hayır. Bazen hayatımızda süreklilik arzeden şeylerin o boğan sıkıcılığını hissettiğimiz olur, bir kaç gün evde durmak, zamanın kesintisizce akması, sabahı ve akşamı ayıramayacak kadar zamandan uzaklaşmak, kısa süreli olsa da başımıza gelmiştir bu hadise. Peki bunun dozu arttığında ne olur? Sınırlı nesneler, bolca zaman, kesintisiz bir aynılık. Ve sonsuz düşünmeden başka yapılabilecek hiç bir eylem yokken.. Çıldırmamak için odaklanabileceğin tek şey var, yalnızca ona kilitlendiğin için artık ustası olursun, lâkin ustası olduğun şey seni esir düşürür.
Okuduktan sonra tekrar dönüp şükretmeme vesile oldu diyebilirim. İnsan her türlü afetten endişe ediyor da psikolojik bir buhranla imtihan olabileceğimiz hiç aklımıza gelmiyor. Yollar, sokaklar, tutulacak bir kalem, bir rüzgâr, sessiz bir deniz seyri. Belki bir temizlik, basit bir mutfak işi ve basit günlük eylemler.. İnsanı hiçliğin kuyusuna düşmekten kurtaran ne varsa, şükür ki var.
