Kendime o kadar acıyorum ki. Çünkü senin bakışında bir insan olarak tanıtıldığıma üzülüyorum. Tanıtılmak başkadır, gerçek bambaşka. Evet sevdim sandım, insan gibiyim sandım. Sana burada kendim için değilim desem inanır mısın? Toprak bir iliğin çömleğidir; kendi içinde uyumludur. Sana gülerdim. İnce ruhlu güzel dışvarlık, neden hiç kimseyi sevmiyor derdim. Şimdi ise her gün dostluk, sevda, sonsuzluk, yani düşüncelerle seni kendimden üstün buluyorum. İnsan sevmelidir. Ama neyi sevmelidir? Kimi sevmelidir? Nasıl sevmelidir? Bunları sakın ruhsal bunalımlar sanma. Bilinçliyim. İç diye bir şey var. Kurtarılmayı bekleyen içler, kurtarılmayı bekleyen dışlar! Herkes bütün evren bekliyor! Bizi. Bilici değilim.