Enver Akkoç
@menver
Okumak özgürlüktür.
Ben,
alaca karanlığında son sabahımın
dostlarımı ve seni göreceğim,
ve yalnız
yarı kalmış bir şarkının acısını
toprağa götüreceğim...
Reklam
Oda loş... Ak saçlı kocamış ozan, içine bir çocuk gibi gömüldüğü, geniş, büyük koltukta oturuyor... Lambanın ışığı, omuzlarını yalayarak, koltuğun kolu üstünde duran sağ elini aydınlatmış... Mistisizmi seven bir yazıcı olsaydım, derdim ki: Bu el, Ortaçağ boyacılarının karanlık kilise duvarlarına çizdikleri, başlarının çevresi ışıklı İsa erenlerinin yüzlerine benziyor... Bu benzetiş, belki de bu elin çok ağrı, çok acı çekmişliğinden yana yakışık alırdı. Yoksa bu kocamış ozan elinin ağrı, acı içinde yaratmasından gelen çizgilerini, başının çevresi ışıklı bir İsa ereninin küskün, sarı yüzünde bulamazsınız. Erenler, varlığını sandıkları bir yaratanın kısır gölgeleridirler; bu el: Yaratandır... Ölü, kımıldanmaz, sağır sözlerin yığını içinde dolaşarak, onlara dokunarak, onları canlandıran, boyayan, onlardan en işitilmemiş sesleri çıkaran biricik "tanrı-adam"ın elidir bu... Erimiş bakır gibi kızgın, kaynar duyguları sözlerin potaları içine akıta akıta yanarak yontulmuş, incelmiş bir el!.. Oda loş... Ak saçlı ozan, içine bir çocuk gibi gömüldüğü, geniş koltuğun kolu üstünde sağ elini bırakmış. Lambanın ışığı omuzlarını yalayarak yerle göğün bu en güzel verimini, kocamış ozanın elini aydınlatıyor. Ben ki el öpmemişim, eğildim, öptüm bu eli. Yaratanın yaratanını, kendi kendimi öpmüş gibi oldum !..
ÖksüzlükŞiir
Sahillerden acılan balık sandalları var...
Ta baş taraflarında yakılan ateşlerin
Durgun suda alevden sallanan dalları var.
Yükseldi uzaklaşan sandallardan bir şarkı...
Bu, son bir hıçkırıktır, bir elemdir ki derin
Matemiyle anıyor yıkılan yüce Şark'ı.
Pul pul parıldıyorken ayın altında deniz,
Arkamdan sesi geldi ufka dalan eşlerin...
Bu ilkbahar gecesi yalnız benim kimsesiz.
Kimsesiz, son matemin yaşayan bir yâdıyım;
Bir ah bile demeden can veren yiğitlerin
Yollarını gözleyen illerin evladıyım!
Şimdi ta uzaklara, Şark'a dönerken yüzüm,
Anladım ki zavallı yurdumun acısını
Duymayan bu beldede kimsesizim, öksüzüm!
Cismimizde dökecek düşman için kan bulunur
Vatan uğrunda feda etmeye bir can bulunur
Içimizde nice bin Zal ve Neriman bulunur
Bizde gayret bilenin arslanı her an bulunur
Be biz Osmanlılarız bizde çok arslan bulunur
Düşmanın kalesine top yerine can atarız
Vatana karşı gelen hasma bir elden çatarız
Erleriz şan ile serhadd-i vatanda yatarız
Arsa-i cenge girip nam alırız can satarız
Be biz Osmanlılarız bizde çok arslan bulunur
Gelin ey ehl-i vatan can verelim nam alalım
Dar-ı ukbaya şehadetle gidim kâm alalım
Kılıcı destimize her seher ve şâm alalım
Gösterip kendimize âleme bir nam alalım
Be biz Osmanlılarız bizde çok arslan bulunur
Vatanı gaflet edip düşmana çiğnetmeyelim
Bir avuç toprağını can verelim vermeyelim
Ne yürekle vatan uğrunda şehit olmayalım
Kanımız yok mu ki ecdadımıza uymayalım
Be biz Osmanlılarız bizde çok arslan bulunur
Şehriyar-ı vatanın biz kulu kurbanlarıyız
Hasmına karşı durur bir sürü arslanlarıyız
Kılıcı elde gözü kavgada derbanlarıyız
Biz bu hâk-i vatanın şanlı nigahbanlarıyız
Be biz Osmanlılarız bizde çok arslan bulunur
yangın
Yanıyor! Yanıyor! Müthiş terrakeler
Çekiyor aguşuna o adüvv-i beşer
Valideler haneler yetimler
Semaya kalkmış istimdat eden eller
Validesiz perdesiz kalmış masumlar
Gaipten halikten medet bekler
Bir zaman pür-gurur gezen zenginler
Şimdi hakir
Bakıyor bu nâr-ı cehenneme gözler dalıyor
Ağır ağır
Her yerde âh ü enin
Her yerde iftirak
Talihlerine isyan ediyor
Bütün bu halk
Reklam