ACAR BEY
@meredaab
GÜÇLÜNÜN DEĞİL HAKLININ YANINDA
58 YİĞİDO
213 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
İNSAN EN ÇOK NEREDE HUZUR BULUR?
İnsan bazen her şeye sahip olur… Ama içinde tarif edemediği bir sıkıntı taşır. Kalabalığın içinde yalnız hisseder kendini. Güler ama içten değildir. Konuşur ama ruhu sessizdir.
Çünkü huzur, sadece şartların güzelleşmesi değildir. Huzur, insanın iç dünyasının sakinleşmesidir.
Bugün birçok insanın evi var ama yuvası yok. İşi var ama sevinci yok. Çevresi var ama dayanacağı bir omzu yok.
Bu yüzden modern insan, en çok da kendi içinde yoruluyor. Oysa insan ruhu, sadece dünya ile tatmin olacak şekilde yaratılmadı. Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Allah şöyle buyurur: “Dikkat edin! Kalpler ancak Allah’ı zikretmekle huzur bulur.” (Ra’d Sûresi: 28)
Bu ayet, insanın iç dünyasına dair en büyük hakikatlerden biridir. Çünkü kalp; para ile, makam ile, alkış ile değil… Ancak maneviyatla sakinleşir. Ama insan bazen huzuru sadece kendi içinde değil, başkasının yükünü hafifletirken de bulur.
Bir yetimin başını okşarken… Bir dertlinin derdini dinlerken… Bir ihtiyaç sahibinin kapısını çalarken…
Bazen bir gönle dokunmak, insanın kendi yarasını da hafifletir. Peygamber Efendimiz (asm) şöyle buyurur: “İnsanların en hayırlısı, insanlara faydalı olandır.” (Taberânî, el-Mu’cemü’l-Evsat)
Çünkü insan sadece alarak değil, vererek de huzur bulur. Bugün birçok kalp, yalnızca yorgun olduğu için değil; kimseye temas etmediği için de daralıyor.
Oysa bazen bir sofraya misafir olmak… Bazen bir çayın yanında samimî bir hâl hatır sormak…
Bazen sessizce bir insanın yüküne omuz vermek… İnsanın ruhunu ferahlatır.
Risale-i Nur Külliyatındaki izahlardan anladığımız kadarıyla, bir mü'minin kalbini sevindirmek ve ona sürur vermek mühim bir hayır ve salih amel olarak değerlendirilir. Çünkü insan, sadece kendi mutluluğunu düşünürse daralır.
Ama başkasının duasına vesile olduğunda
Bilsen yokluğunda nasıl yaşamaya çalıştığımı,
Seni senden uzakta arayarak…
Ve gözlerim hala sen diye bakıyor her şeye,
Ellerim hala seni yazıyor tüm kelimelerim sadece sen diyor...
Kalbim bir kuş misali kanat çırpıyor senin yolunu arayarak...
Biliyor musun, hala adını duyunca titrer yüreğim...
Bir heyecan ki sorma gitsin,buz kesiyor tüm bedenim...
Hala çok seviyorum seni,
Eksiltmedi geçen günler ne aşkımı ne sevgimi...
Ey ömrümün son bahar sevinci..!
Bazı insanlar, hayatı boyunca başkalarının onayını almak için yaşar. Sevilmek uğruna susar, kaybetmemek için eğilir , yalnız kalmamak adına kendinden vazgeçer .
Ama insanın en büyük kaybı ;
birini değil, kendi değerini unutmasıdır.
Hayat sana şunu öğretir :
Sürekli kendini anlatmak zorunda kaldığın yerde huzur yoktur. Değerini görmek istemeyen gözlere kendini ispat etmeye çalışmak , insanın ruhunu yorar.
Çünkü gerçek saygı ; alkışla değil, insanın kendi omurgasıyla ayakta kalabilmesiyle ölçülür .
Bazı yalnızlıklar ceza değildir.
Bazı vedalar eksiltmez insanı .
Hatta bazen en büyük özgürlük ;
kimseye boyun eğmeden yaşayabilmektir .
Unutma ;
Kendi değerini bilen insan , kalabalıklar içinde kaybolmaz.
Ve kendine saygısı olan biri, sırf yalnız kalmamak için ruhunu ucuzlatmaz ...
Sen benim ömür boyu bekleyip gelmeyenimsin
Bir gece habersiz gidip de dönmeyenimsin
Sen benim kaderimsin
Senin için, senin için bu şarkılar
Dökülen bu yaşlar, özlemler senin için
Bir ateş yanıyor, içimde senin için, kalbimde senin için
Bulutlar çoğalıyor, beyazlar senin için, siyahlar benim için
Artık kalbim susmuyor..