Sevilen birinin öldüğü yerde zaman sonsuza dek durur. İnsan kendi kendine, dua eder gibi, eğer aynı yerde durursam onun duyduğu acıyı hissedebilir miyim, diye sorar.
Kapının kapandığını duydum ve yalnız kalınca ne kadar yorgun olduğumu fark ettim. Oda müthiş sessizdi. Saniyelere bölünmüş zaman kavramını yitirmiştim. Durmuş olan dünyada tek canlı ve hareket eden benmişim gibi hissettim.
Ölen birinin ardından evler hep böyle olur.
Yıllar geçerken ailem bir bir eksilmişti. Aniden yapayalnız olduğum kafama dank ettiğinde gözümün önündeki her şey asılsız göründü. Şimdi ben burada yapayalnız iken doğup büyüdüğüm bu apartmanda zamanın kendi yolunda geçmeye devam ettiği gerçeği beni şaşırttı. Tam bir bilimkurguydu. Evrenin karanlığı.