Gazeteler, kasetler, CD'ler, konser biletleri, fotoğraflar gitti, bunların yerine sırasıyla cep telefonu, cep telefonu, cep telefonu, cep telefonu ve cep telefonu geldi.
Kafalarımız ve hayatlarımız birer çöp eve dönüşmüştü. Hiçbir şeyi hazmetmiyor, sadece tüketiyorduk. Kalıcı olan hiçbir şey yoktu, hemen sıradakine geçiyorduk. Ne var ne yoksa içiyorduk ama susuzluğumuz yine de geçmiyordu.
Bazen en büyük kendini geliştirme, insanın kendini biraz rahat bırakması, o alarmı bir kez olsun ertelemesi ve suçluluk duymadan "Bugün de böyle olsun" diyebilmesidir.
Sayfa 29 - Can Yılmaz | Daktilo Kafası·Kitabı okudu