Benim de sözlerimle seni kırdığım çok oldu ama sonrasında bunu daima anlardım, canım acırdı ancak kendime hakim olamaz , sözcüklerin ağzımdan çıkmasını engelleyemezdim, onları daha söylerken pişman olurdum.
Eğer sen karşı çıkmışsan ya da karşı olduğunu yalnızca tahmin edebilmişsem bile şuna ya da buna karşı beslediğim cesaret , azim, umut ve sevinç sonuna kadar sürmezdi; ve senin karşı olduğun, yaptığım neredeyse her şeyde kuşkusuz tahmin edilebiliyordu zaten.
Koltuğundan dünyayı yönetiyordun. Senin fikrin doğruydu, başka her fikir çılgıncaydı , aşırıydı, kaçıklıktı,normal değildi. Bu arada özgüvenin öylesine büyüktü ki , tutarlı davranma zorunluluğu hissetmiyor ama yine de haklılıkta diretmekten vazgeçmiyordun