Niccolò Machiavelli'nin felsefesi hemen hayata geçirilmeye uygundu. İktidarı isteyen onu ele geçirmeli, diyordu. Utanç duygusu olmamalı. Prensipmiş, ahlakmış, bunlara aldırmamalı. Hedefe giden her yol mubahtır. Hakkını aramazsan başkaları seni ezip geçer.
Machiavelli, "İnsanlar hakkında," diyordu, "genel olarak nan-kör, zayıf, ikiyüzlü, korkak ve açgözlü olduklarını söyleyebiliriz."2 Birisi sana iyi mi davranıyor? Buna aldanma. Riyakârlıktan başka bir şey değildir. "İnsanlar sadece zorunda kaldıklarında iyilik yaparlar."
Profesör Bloom'a göre empati sınırları olan bir duygu.
Empatiyi öncelikle yakırımızda olan, kokusunu alabildiğimiz, görüp, duyup dokunabildiğimiz insanlara karşı duyarız.
Aile ve arkadaşlarımıza, mahallemizde yaşayanlara, aynı rock grubu hayranlarına kolayca empati duyarız. Sevimli köpek yavrularını severiz, besleriz ama gözümüzün görmediği yerlerde kesilen hayvanların etlerini yeriz. Televizyonda gördüğümüz insanlarla özellikle kamera odaklandığında ve arka planda duygusal bir müzik çalarken kolayca empati kurarız.
Diğer bir deyişle insanları zorlar, dürter, baştan çıkarıp manipüle ederseniz çoğu kötülük yapabilir. Cehenneme giden yol iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir. Ancak kötülük yüzeyde değil; büyük çabalarla yerinden çıkarmak ve en önemlisi, kötülüğü iyilik gibi göstermek gerekiyor.