Şimdi bir dergâhın önünde, dizi dizi sedirlere oturmuş aşk ile demlenmiş çaylarımızı beklerken seninle konuşmak, sana derdimi anlatmak belki de kendimi anlatmak isterdim.
Fatih Duman
Kendi ellerimle yitirdim tüm umutlarımı. Umutsuz yaşayabilir mi insan? Buna yaşamak denirse yaşıyorum. Keyfim kaçık, canım sıkkın... Yolum neresi, bilmiyorum...
Aşkın mekânı beden değil. Aşk bedene sığmıyor. Öylesi yalnızca nefsin bir oyunu...Zira bedene hapsedilen aşk ölüyor, gözlere sırlanmış aşk kör ediyor.
Fatih Duman
Bir çıkar yol arıyorum kendime evvel vakitlerden beri. Bu kara zindandan beni kurtaracak bir kelime. Eskilere bakıyorum, kitapları okuyorum, karış karış arıyorum; kaybettiğimiz nedir, bilmek için. Tek bir şey buluyorum, eskilerde olan lakin bizde olmayan tek bir kelime; aşk.
Fatih Duman