mert
@mertkilicA
Elimde kutsal sancak, kazandığımı bile bile yürüyorum. İlerliyorum ve düşmanın kalbine giriyorum. Düşman tanıdık bir sıfatmış aslında. Karşımda gerçek düşmanı görünce bir saniye bile tereddüt etmeden tabancamı çekip vuruyorum. Düşmana acıma olmaz. Kutsal sancak şehrin her yerinde yükseliyor ve zaferi tüm aleme ilan ediyor. Ben kazandım.
Buraya ileti yazmayalı çok olmuş. İnsanın yazacak sorunu olmayınca yazası gelmiyormuş gerçekten. Sorunlarımın gerçekten olup olmadığı üzerine çok düşündüm. Bir tanesi hariç hiçbiri gerçek değil. Onun da çözümü yok. Eskiden insanlar için yazardım. İnsanlar bakıp endişelensin ve biraz da olsa ilgi göstersin diye yazardım. En sonunda iş bu uğurda yazılarımda kendime zarar vermekten bahsetmeye kadar geldi ve o noktada bir okul çıkışı usulca defterimi çöpe fırlattım ve hayatıma devam ettim. Tabiki hiçbir şey o noktadan sonra bir anda düzelmedi ama en azından iyileşmeye başladı. Bozulan bazı arkadaşlıklarım düzeldi ve bozulması gerekenler sonunda bozuldu. Beni bu yola sevk eden kişiyle de kısmen bozuldu. Mutsuz değilim. Olması gereken oldu. Her şey olması gerektiği gibi oldu. Derslere odaklanıyorum okul başladığından beri. Tabi 11. Sınıf olunca biraz zaruri bu... Ama mesela 10. Sınıftan neredeyse hiç ders dinleyemezdim. Hemen dağılır ve zihnimde kendimi mutsuz edecek bir şeyler bularak 40 dakikamı bok etmek için bir çaba içine girerdim adeta. Bu sürecin bana en büyük katkısı yalnız olmanın bir mutsuzluk sebebi olmadığını keşfetmem oldu. Tenefüslerde biriyle dışarda olmama gerek yok. Birinin yanıma gelmesine veya benim onun yanına gitmeme gerek yok. Eskiden bunu bir gereklilik olarak görüyordum ve bu beni sağlıksız arkadaşlıklara yönlendirdi. O dönem beni bu konuda uyarmayan herkesten de nefret ediyorum. Nefret etmekten eskisi gibi korkmuyorum. Nefretimi olabildiğince dile getirmeye çalışıyorum. Böyle işte. Eskiden yazdıklarımın okunmasını önemserdim. Şimdi önemsemiyorum. Ne halt yiyorsanız yiyin.