Ve geldik ilk sayfasından son sayfasına kadar bir an olsun elimden bırakamadığım Yırtıcı Kuşlar Zamanı kitabının sonuna. Birçok eserini okumuş olduğum Ahmet Ümit yazarımızın uzun zaman olmuştu bir kitabını okumayalı. Kitaba başlar başlamaz kendimi kaptırmam artık birşeylerin zamanının geldiğinin göstergesi idi. Yırtıcı Kuşlar Zamanı olay örgüsü, akıcı anlatımı, sürekleyici yönü ile uzun zamandır özlediğim neredeyse tadını unutmaya başladığım bir tadı hatırlattı. Ayrıca yazarımızın günümüz sorunlarından birine bu denli profesyonelce değinmesi takdire şayandı. Okudukça kendimden çok şey bulduğum bu kitap için yazarımıza teşekkürü bir borç bilirim. Kaleminize sağlık Ahmet Ümit
Bazı insanlar bize iyi gelir; gülüşleri dünyamızı aydınlatır, sesleri içimizi ısıtır, bakışları yaşama sevinci verir. Bazı insanlar şifadır Nevzat Bey. İnanın abartmıyorum, böyle insanlarla karşılaşmak büyük şans.
Gerçekten mutlu olurlar. Millet birbirine sarılmayı unuttu, birbirinin gözünün içine muhabbetle bakmayı, birbirlerine sevgi duymayı, saygı duymayı. İnsanlar insan olmayı unuttu. Ne güzel konuştu bu akşam Zekiye Hanım. Hani şu yağmurla ilgili ‘Dünya kendini temizliyor’ demişti ya. Gerçekten de bu kadar kötülük, bu kadar pislik, bu kadar sahtekarlık, bu kadar kabalık, ancak yeni bir tufanla ortadan kalkar.