Hastane ortamında örülen o merhametli koza, dost olmak için çok sağlam bir temel bence. Çünkü insanın mayası tüm çıplaklığıyla orada ortaya dökülüyor. Ortak payda son derece gerçek ve dış dünyada bu seviyeye ulaşabilmek için epey bir yaşanmışlık biriktirmek gerekiyor.
Mesafeli hatta soğuk biri olmakla gıcık biri olmak arasındaki o ince çizgide denge tutturmaktan sırtım tutulmuş. Yine de kararlıyım, çünkü kırmak ve kırılmak daha tatsız bir durum. Ayrıca ani sevmelerin ani nefretleri ha doğurdu ha doğuracak halinden de feci ürkerim. Bir anda yüz puan vermeye yakınlık, bir anda sınıfta bırakmaya yakınlıkla aynı ne yazık ki. Ve insanlar ısrarla çok çabuk seviyoru. Devamı da hızla geliyor.
Her evin kendine has bir kokusu oluyor. Özgün bir koku; ama o evin içinde yaşayanlar o kokuyu katiyen duymuyor ya, bir sonraki gelişimde o kokuyu ilk kez duyacağımı bilmeden çıktım o evden.