"Kitap okuyordu üstadım, bu yüzden beni üzmez sandım ."dedim hüzünle.
" Yanılmıyorsun , kitap okuyan üzmez lakin okuduğundan anlamak istemeyen üzer.Okumak azizim insanı incitmeyen tek şeydir."dedi.
-"Sevgili Arif, bunu yaptığım için lütfen beni bağışla. Böyle bitsin istemezdim ama gitmek zorundayım. Neler hissettiğimi bilsen bana hak verirdin biliyorum. Bir süre buralarda olmayacağım. Lütfen beni arama. Giderken anahtarı kapıcıya bırakabilirsin.
Sevgiler Müzeyyen."
...
"Neden gitti?
Onu hiç ihmal etmedim.
Hep gözlerinin içine baktım.
İstese onunla evlenebilirdim bile.
Müzeyyen gitti.
Neden gitti?"
"Kitapları okuyorsun ve kendini bir yalnızlığın ortasında buluyorsun. O halde, artık kendini yalnız hissetme diye bu gece seni kitaplar okumuş başka adamlarla tanıştıracağım.."