İşte yine aynı şey oluyordu. Önce tuz, sonra bal; hepsi zehri gizlemek içindi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ailesini seviyordu, evet. Sadece onlardan her zaman hoşlanmıyordu. Onların yanındayken olduğu kişiden hoşlanmıyordu.
Henry o anda her sanatçının gördüğü şeyi, ellerinin kalemlerine ve boyalarına gitmesine neden olan şeyi, bu akıl almaz ve ele avuca sığmaz kızı gördü.
“sanat fikirlerden oluşur. Ve fikirler anılardan daha vahşidir. Yabani otlar gibi, daima büyümenin bir yolunu bulurlar.”
Düşünecek çok fazla alan vardı. Ama nefes alacak kadar yer yoktu.