Merve’nin Kütüphanesi
@mervenrn
Reklam
Babamın Sandığı, yakın tarihin acılarını bir çocuğun kalbinden anlatırken insanın içini sessizce sızlatan bir kitap. 1980 darbesinin bir ailede bıraktığı kırılmayı, korkuyu ve eksik kalmışlığı büyük cümleler kurmadan ama derin bir etkiyle hissettiriyor. Ozan’ın çocukluğu, bastırılmış anılar ve suskunlukla şekillenirken; sandıktan çıkanlar sadece geçmişi değil, iyileşme ihtimalini de ortaya koyuyor. Kitap boyunca sevginin, hatırlamanın ve anlamlandırmanın insanı hayatta tutan en güçlü bağlar olduğunu görüyorsunuz. Sade dili, güçlü imgeleri ve insanın kalbine dokunan anlatımıyla uzun süre akılda kalan, çok kıymetli bir eser.
Eski kırgınlıklar dilimizde cam kırıklarına dönüşür. Affe- dilmeyen ne varsa hem bizi hem sevdiklerimizi incitir. Elbette nihai kaderimiz bu olmak zorunda değildir. Öyle olmadığını zannetsek de benliğimize dair çoğu gerçeklik suya yazılmış yazı gibidir. Kurgu olan senle gerçek olan sen arasındaki mesafeyi katedebilmek çoğunlukla bir ömür sürer ve ne yazık ki çok az insan bu zorlu yolculuğu başarıyla tamamlayabilir. Kurgu olan benliğinin sahte ışıkları öylesine kör edicidir ki insan benliğindeki bu sarhoş soytarılığın ardında tevazuyla duran o masum özünü göremez. Aynalarla kaplı bir labirentte çaresizce yolunu bulmaya çalışır.
“Yaşayalım,kuşlar gibi”
Korkunun zıddı cesaret değil,sevgiydi.
Reklam