Yaşam telaşımız ve geleceğe dair kaygılarımız hiç bitmiyor. Ömrümüz boyunca bir gün içine ne işler, ne planlar, ne kazançlar sığdırmaya çalışıyoruz. İşin tuhafı; belli bir yaştan sonra, yirmi dört saat de yetmiyor. Beynimize; her şeyi sahiplenme, her şeye kapılma duygusunu zorla kazımaya çalışıyoruz. Peki kendi kendimizi yıpratmaktan başka elimize ne geçiyor? Bilemiyorum… Kapılmışız işte bazı yerlere, bazı durumlara. Biz mi sahibiz bir şeylere, bir şeyler mi bize sahip hiç bilmeden, hiç düşünmeden koşturuyoruz. Doppler demiş ki: "Dünya insanlara ait değil, insanlar dünyaya ait." O zaman biraz yavaşlasak. Keyfini çıkarsak günlerin ve gecelerin. BİZİM OLSA ŞU MUHTEŞEM DÜNYA... 🌎🗽