Merve Sarıoğlu
@mervesarioglu
Beni en çok rahatsız eden,bu tamamıyla teslim olmuş,boyun eğmiş halimin gerçekten pişman olduğum şeklinde algılanmasıydı;oysaki ben,başkaları için bir değeri ya da bir anlamı olabilecek her şeyden uzaklaştığım,kendime ve bana ait her şeye yabancılaştığım ama yine de bir şeylere sahip ‘birisi’ olarak kalabilme ihtimalinin dehşetini içimde yaşadığım için her şeyimi veriyor,hiçbir şeye karşı gelmiyordum.
Eğer başkalarının bakışları,gördüğümüz şeye ait bir gerçeklik oluşturduğumuz sırada yardımımıza koşmazsa gözlerimiz ne gördüklerini bilemezler ve bilincimiz kaybolur;zira kendimize ait en mahrem şeyimiz olarak bildiğimiz bilinç,aslında ‘içimizdeki başkaları’ demektir ve işte bu yüzden kendimizi yalnız hissedemeyiz.
Ne yazık ki hayatıma herhangi bir biçim vermeyi asla bilemedim.Gerek içimde kendimi başkalarına ya da kendime kanıtlamak ve bir şeylere direnmek isteği doğuracak herhangi bir engelle karşılaşmadığım;gerek ruhum her an,bir an önce düşündüklerinin ve hissettiklerinin tam tersini düşünmeye ve hissetmeye,yani sıklıkla birbirine ters ve ısrarcı düşüncelerle her zihinsel ve duygusal biçimlendirmeyi parçalarına ayırıp yok etmeye fazlasıyla yatkın olduğu;gerekse kendimi başkalarının iradelerine teslim edip alacakları karaarlara razı olmaya —ki zayıflıktan değil de,karşılaşabileceğim zorluklar karşısında vakitsizce,erkenden boyun eğişim ve boş vermişliğimden dolayı böyle yapıyordum— eğimli bir yaradılışta olduğumdan,asla kendime özgü ve özel bir biçimde olmayı kararlılıkla istemedim.