Merve
@mervesim_
Öğretmen
Ankara
Ankara, 23 Ekim
35 okur puanı
Ocak 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
neresi benim yerim bilmiyorum. nerede durmalıyım, nereye gitmeliyim, bilmiyorum. sanki herkesin bir yeri varmış, herkes sığmış şu dünyaya da bir ben ait olduğum yerimi bulamamışım, bir ben sığamamışım dünyaya gibi hissediyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
kendime’
İnsan hep çabalar bu hayatta. Tüm çabası doğrudan veya dolaylı kendini mutlu etmek için. Durmadan koşar, bazen durup dinlenir sonra yeniden koşar. Ta ki artık koşamayacağını anladığı ana kadar. O an sorar kendine “koşuyorum koşuyorum niye hala tamamlanamıyorum?” Eksik olan ne? Tüm çabalarıma rağmen yıllardır tamamlayamadığım ne? Kaybettiklerin mi? Annen, baban, eşin, sevgilin, mesleğin, paran… hiç biri değil. Eksiklik her kaybettiğinde kalbinde oluşan boşluk, eksiklik sana hissettirileyemen veya senin hissedemediğin hisler, eksiklik her koşuşunda kaybettiklerimle beraber kendimi de bulabilirim umudun, eksiklik yıllarca koşarken fark etmeden gözlerinde oluşan yorgunluk, eksiklik herkese yetebilme arzusuyla kendinden esirgediğin şefkatin, eksiklik tüm hislerin, eksiklik sensin. Asıl şimdi sor kendine? Senin koştuğun gibi biri koşar mı sana, seni bulmak için? Ya da biri çıkıp kendinden çok seni düşünerek verir mi tüm hayat enerjisini sana? Cevaplarını kendine umutsuz bir gülümsemeyle verdiğini görüyorum. Belki de yıllarca yaşayıp tanımlayamadığın şeyleri bunları düşündüğün birkaç dakika içerisinde anladın, kendini buldun içinde. Artık eski sen olamazsın. Yeniden başlamaya her zamankinden daha çok hazırsın.
Her gün batımında aynı soruyu sormalı insan:
Bu dünyaya hangi boşluğu doldurmaya geldim?
Camın önüne bir kuş kondu ve ben “camın önüne bir kuş kondu” yazana kadar uçtu. Güzeli anlatma hırsı, insanı güzelden alıkoyuyor.